Blog

Pınar Kür’ün “Bitmiş Zamana Dair” öyküsü, 1984’te Sait Faik Hikâye Ödülü alan kitabı ‘Akışı Olmayan Sular’da yer alan son öyküdür. Öykü, bir kız çocuğunun anılarına ışık tutarken metnin yapı unsurlarından mekânı ön plana çıkarmaktadır. Küçük kızın hafızasında yer eden kişi ve olaylar, bir mekân olan evin ve eve derinlik katan eşyaların etkisi altında şekillenmiştir. Kahramanımızın bir ‘açık artırma’ ilanını okumasıyla gerçek zamandan koparak kozmik zamana geçmesi, öykünün başlangıcını oluşturmaktadır. Yeni taşındıkları evde karlı bir güne uyanan 12 yaşındaki bir kız çocuğunun heyecanla pencereye yönelmesi, karlar içinde gezinen bir kediyi –Fuzuli’yi–…

Devamını Oku

Geçmekte olan bir yılın daha son günleri… “Herkes kendi yoluna gitti. Herkes kendi yoluna… Herkes. Bir seninle ben kalakaldık orta yerde. Düşünüyorum, düşünüyorum, düşünüyorum… Hâlâ anlamadığım o kadar çok şey var ki… Karamsar değilim, inan. Olmamaya çalışıyorum hep. Yaşamakta direniyorum.” (s.374) Yarına ertelenen bir sürü şey: hayaller, beklentiler, umutlar, arzular, korkular… Şöminedeki odunlar çatırdayıp yandıkça ısınıyor odanın içi. Önümde uzanan göl, buz tutmuş nerdeyse. Dağ taş beyaza bürünmüş. Balkona açılan camın önündeki koltukta oturuyorum. Aklımdan bir sürü şey geçiyor, düşünüyorum. “Yarın Yarın” romanının sonunu az önce okudum. Yaşamakta direnmek… 1976’da…

Devamını Oku

“Kazık yemiş, kazık atmayı öğrenmiş… Ezilmiş, sömürülmüş; ama onun ezen sömüren düzene karşı çıkacağına o düzene uymayı, yalnızca yer ya da yan değiştirmeyi yeğ tutmuş…” (Küçük Oyuncu, s.115-116) Tiyatronun üretimi kolektif bir iş birliğinin sonucudur. Bu iş birliği, yeniden verilmiş kararları içerebileceği gibi, gelenek haline gelmiş uzlaşmaların bir örüntüsü sonucunda da sağlanabilir. “Bir sanat eserinin üretimi için iş birliği yapan insanlar, genel olarak konular üzerinde sil baştan karar almazlar. Bunun yerine artık gelenek haline gelmiş olan önceki uzlaşmalara, söz konusu sanat dalı içerisinde uzlaşımsal iş yapma biçiminin bir parçası haline…

Devamını Oku

Türk edebiyatının üretken yazarları arasında yer alan Pınar Kür seksen iki yıllık ömrüne oyun, roman ve öykü olmak üzere pek çok eser sığdırmıştır. Çocukluk yıllarından itibaren edindiği sanatsal birikimini eserlerine taşıyan yazar öykü serüvenine 1970’li yıllardan itibaren Dost dergisinde yayımladığı öyküleri ile başlamış ve bu serüvenini ‘Bir Deli Ağaç’ (1981), ‘Akışı Olmayan Sular’ (1983) ve ‘Hayalet Hikâyeleri’ (2004) adlı kitaplarında yer verdiği öyküleri ile sürdürmüştür. Bu yazıda Son Baskı’nın 15 Temmuz 2025’te aramızdan ayrılan Pınar Kür’ün edebi mirasına ışık tutmak amacıyla düzenlediği dosyaya katkı sunmak ve Pınar Kür’ü eserleriyle anmak…

Devamını Oku

Pınar Kür, 1943’te Bursa’da doğmuş ama doğduğu kentte hiç yaşamamış; 15 Temmuz 2025’te yitirdiğimiz, 70’li yıllardan günümüze, romanlarında, öykülerinde kurduğu dünyaların yeniliğiyle farklı bir yere sahip ve deneysel çalışmalar yapmaya açık tutumuyla, modern Türk edebiyatının cesur ve özgün kalemi… Pınar Kür, sadece bir yazar olarak değil, ‘Doğmamış Çocuğa Mektup’tan ‘Durulmayan Bir Kafa’ya ve Jean Rhys’ın eserlerine kadar çevirilerini de keyifle okuduğum bir çevirmen… Kişisel tarihimde önemli bir döneme denk gelen üniversitenin bahar şenlikleri etkinliklerinde Adana’da tanışıp basıldıkları tarihlerde okuduğum kitaplarını imzalatabilmiş olmamın şanslılığını hep hissettiğim yazar… Hatta o güne ait…

Devamını Oku