EROTİK KURGU VASATLIĞI: TAKLİTLERİMDEN SAKINDIN MI YOKLUĞUMDA?

İpek BAYRAKTAROĞLU

-ADANA-

“Hiç bu kadar arzulanıp istendiğimi hissetmemiştim. Aynı anda hem karanlık hem şehvetli hem de telaşlandırıcıydı…” – E. L James, Grinin Elli Tonu

Dizi ve film sektöründe bazı hikâyeler ve bazı karakterler oluyor ki onların büyüsüne kapılmaktan kendimizi alamıyoruz. Bu bazen Orta Çağ’ın içinden fırlamış bir prens oluyor bazen hikâyenin kötü adamı oluyor bazen de hikâyenin bizzat kendisi oluyor. Aradan zaman geçiyor ama zaman asla o karakteri koyduğumuz yeri asla değiştiremiyor. Bir arkadaş sohbetinde ya da bir gazete sayfasında o karakter bizimle yaşamaya, var olmaya devam ediyor. Sonra birden bir diziye ya da filme denk geliyoruz o filmde ya da dizide büyüsünden asla çıkamadığımız karakterden izler görüyoruz ya da işin daha da kötü kısmına tanık oluyoruz, isimlerin değiştiği karakterin bizzat aynısının yaratılmaya çalışıldığı kötü taklitlere. O an anlıyoruz ki her kötü taklit bizi asıl karaktere daha da yakınlaştırıyor ve kendimizi tekrar o karakterin büyüleyici ve korunaklı kollarında buluyoruz.

Sektörün en diken üstü, en tehlikeli sularından biri olan “erotik kurgu” türü şu sıralar en çorak ve en vasat zamanını yaşıyor. Bu türü merkezine alan yapımlarda ya apaçık bir pornografi görüyoruz ya da vasat bir senaryoya tanık oluyoruz. Ben bu tür yapımların artık tehlikeli sulardan sayılmaması ya da perdesi sonuna kadar çekilmiş odalarda izlenmemesi gerektiğinden yanayım; çünkü birçok izleyicinin ve özellikle kadın izleyicilerin bu türe özel bir ilgisi var. Yıllardır erotizmin sadece erkeğe özel olduğu, zevklerin ve hazların sadece erkeğe hizmet etmesi gerektiği bizlere öğretildi. Bu yüzden de birçok hemcinsim bu türde filmler izlediğini hep kısık sesle söyledi ve bu türde eserleri hep köşe bucak sakladı. Ta ki 2015 yılına kadar… 2015 yılı hem erotik kurgunun hem de kadınların ışıkların tam altında olduğu bir yıldı. Tutkuyla, zevklerle ve hazın bin bir tonlarıyla yoğrulmuş esas karakterimiz Christian Grey hayatımıza girdi ve birçok kadın kendisine şu soruyu sormaya başladı: Ben tutkunun ve hazzın tam olarak neresinde duruyorum? Christian’ın kendine has dünyası, ruhen ve bedenen taşıdığı zenginlikler merkezinde kendine hizmet ediyormuş gibi görünse de aslında kadının erotizmine hizmet ediyor oluşu, sektöre yepyeni bir soluk getirdi ve “Grinin Elli Tonu” kendi türünde kimsenin oturamadığı o tahta oturmayı başardı. Bu başarı o kadar büyüdü ki izleyici yüksek sesle “Artık daha fazlasını görmek istiyoruz” demekten kendini alamadı. Serinin diğer filmi “Karanlığın Elli Tonu” ise kadınsal erotizmi tamamen elinde tutuyordu. Esas oğlanımız Christian artık kenara çekilmişti ve esas kızımız Anastasia bu türde kadınların tek temsili olmayı başarmıştı. Peki, bizi bu karakterlere ve bu hikâyelere bu kadar çeken şey neydi? “Elli Ton” serisinde kaba bir pornografiden çok aşkın arasına özenle yerleştirilmiş zevkler vardı. Bu zevkler sadece erkeğe değil kadına da hizmet ediyordu ve bu zevkin sınırlarını büyük oranda kadın belirliyordu. Kadın susmuyordu, geride durmuyordu, erkeğin zevk çarkının etrafında amaçsızca dönmüyordu. Kadın isteyen ve alandı, kadın sınırları belirleyendi ya da tamamen sınırsız olandı. Artık Türkiye’den Amerika’ya, Amerika’dan Dubai’ye kadar tüm kadınlar kendi “elli tonu”nu kurgulamak ve yaşamak istiyordu. İşte hikâyeyi ve karakterleri zamansız yapan da tam olarak buydu.

Sonra tarihler 2020 yılını gösterdi. Netflix’te “365 Gün” filmiyle tanıştık. Film aslında çok telaşsız çok sakin bir film olarak girdi hayatımıza, kendi devrimini yapacağını henüz bilmeden. “Grinin Elli Tonu”ndan sonra erotik kurgu ilk defa bu denli koyu, bu denli önü alınamaz bir “ton” ile tanışıyordu. Hikâyeler ve karakterler tamamen farklıydı ama soruları yine kadınlar soruyordu: Neden bizim de böyle bir aşk hikâyemiz olmasın ki? Kadınlar artık romantik aşk kitaplarından çıkan sakin, fazla durağan adamlar tarafından bir hazzın büyüsüne kapılmaktansa güçlü, kontrolü elinde tutan bir o kadar da tüm ipleri karşısındaki kadının eline bırakan, sözlerle değil eylemlerle konuşan erkekler tarafından arzulanmak istiyordu. “365 Gün”ün Massimo’su bu arzu nesnesine tamamen uyuyordu.

“365 Gün”, konusu ve işlenişi itibariyle aslında erotik kurgunun bizzat kendisi. Filmin ilk dakikasında izleyiciyi tesiri altına alan yasaklara ve kurallara tümüyle itaatsiz olan karakterimiz Massimo Torricelli, mevkiine ve tüm gücüne rağmen hayatındaki en büyük zaafı olan Laura’ya kendisine âşık olması için “365 gün” verir, bu aşkın akışına, var oluşuna asla müdahale etmez ve filmin esas kızı Laura’yı elleriyle kurduğu cennetin sınırsızlığına bırakır, kızımız da “365 gün” dolmadan esas oğlana deli gibi âşık olur. Hikâye sıradanmış gibi görünse de Laura’nın ilişkideki ve kendi ruhundaki en keşfedilmemiş yerleri keşfetmesi, Massimo’nun tüm İtalya’yı yöneten bir adam olmasına rağmen bir kadının bakışlarına yenilmesi; birçok izleyiciyi, tabii ki en çok da kadın izleyicileri kendine çeker. Erotik kurgunun olmazsa olmazı olan BDSM, yani hâkim-itaatkâr ilişkisi filmde hiç göze batmaz; çünkü burada da kadın itaatkâr konumda değildir, “Elli Ton” serisindeki gibi erkeği kendi hazzının pençesiyle saran, onu itaatkâr konuma düşüren yine kadının kendisidir. Dominant taraf bazen kadın bazen erkektir ama hazzın nerede başlayıp nerede biteceğine yine kadın karar verir. Massimo Torricelli kalabalık masalarda bir aileyi yönetirken Laura da artık açığa çıkarmaktan korkmadığı erotizmiyle Massimo’yu yönetir. Film, kadının durduğu yeri feminizm açısından zayıf bulsa da aslında durum öyle değildir; çünkü kadın yaşamın her alanında erkekle eşittir, hazda, tutkuda, cinsellikte bile. Özellikle Massimo Torricelli, Christian Grey’e göre daha sert daha engebeleri olan bir adamdır ama Laura’ya bu engebeleri asla göstermez, hatta ona yaşamı boyunca hayatındaki tüm engelleri birlikte aşacak cesareti bile verir. Kadını küçük görmez, onun kendi cinsel yolculuğunda daha büyük adımlar atmasını sağlar.

Şimdilerde izlediğim birçok erotik kurgu yapımında bu iki filmden büyük ölçüde izler görüyorum. Karakterler Christian ve Massimo arasında gidip geliyor; ama asla onlar gibi olamıyor. Erkek hâkim olarak duruyor, kadın itaat ediyor; erkek sınırları belirliyor, kadın o sınırlar içerisinde gidip geliyor. Bu iki yapımda kendimize sorduğumuz o büyük soruları artık hiçbir erotik kurgu yapımı bize sordurmuyor, aksine bu yanlış taklitçilik ve kadın erotizmini geri plana alan bu yapımlar erotik kurgu türüne karşı yıkılmaya çalışılan duvarları daha da aşılamaz hale getiriyor. Ortada asla bir senaryo yok, göze sokulan bir erilliğin içinde sıkışıp kalmış kaba bir pornografi var. Kadının hayatın her alanında yorulmaya, çabalamaya zorlandığı bu çağda artık izlediğimiz yapımlar bile bize erotik kurgu alanında bir “Orta Çağ” sunuyor. Geride dur, itaat et, yüksek sesle cümleler kurma ve daima bekle…

Ben bu kötü taklitlerden sakınıp kendimi hep Massimo ve Christian’ın yanında buluyorum. Bu tür yapımları hiç izlememiş olanlara da şimdiki yapımlardan köşe bucak kaçmalarını tavsiye ediyorum. Dilerim ki erotik kurgu yapımlarını bir virüs gibi sarmış bu eril erotizmi ve cinselliği bir an önce biter ve biz yine ekranda özgür, cesur, kendi sınırlarını kendisi çizen kadınlar görürüz. Sohbetlerimizde Massimo Torricelli gibi bir adama âşık olmak için “365 gün”e gerek yok, saniyeler yeter cümlelerini başka isimler ve karakterler alır, ben de o karakterlerden birini yaratabilmiş bir erotik kurgu yazarı olabilirim. Ve tüm hemcinslerime de eril gücün gökyüzünde kendi haz renklerini korkusuzca kuşanabilmeyi dilerim.