Kategori: YAŞAM

“Ölüm varsa bu dünyada zulüm var…” Önceki dönemlerin aksine içimde bir yazı yazma aşkı belirdi. ‘Forrest Gump’ filmindeki kahramanımızın durmaksızın koşması gibi ben de yazmak istiyorum. Forrest kaçarak tehlikelerden uzaklaşıyordu. Ben ise yazmayı terapi gibi kullanıyor, yazdıkça rahatlıyorum. Dün başladığım, aslında bir mektup formatında olan ve bugün sabaha karşı bitirdiğim bir yazı vardı. Tabii ki pozitif bilime inanırım; lakin hastalıkların tedavisinde alternatif tıbbın psikolojik etkisine de inanırım. Bahsettiğim yazıya başlamadan önceki on gün boyunca göğsüme bir öküz oturmuş gibi nefes almakta zorlanıyordum. Dün başladığım yazının üç sayfasını pazar keyfi yapmak…

Devamını Oku

“Kelimeler şifadır.” – Stephen Hawking Roma İmparatorluğu’nun çalkantılı yüzyıllarında, soylu bir senatör ailesinin çocuğu olarak 480 yılında dünyaya gelen Anicius Manlius Severinus Boethius, kaderi düşünceyle yazılmış bir filozof portresidir. Babasını küçük yaşta kaybetmesi, onu erken bir olgunluğa sürükler. Dönemin seçkin bilginlerinden Memmius Symmachus tarafından yetiştirilir; Yunanca öğrenir, böylece Yunan felsefesinin kapıları ardına kadar açılır. Platon’un idealarına, Aristoteles’in mantığına, antik dünyanın bilgi evrenine derin bir ilgiyle eğilir. Matematikten astronomiye, felsefeden siyaset kuramına uzanan geniş bir alanın öğrencisi değil, aynı zamanda üreticisidir. Nitekim bu birikim onu Roma’nın yönetim kademelerine taşır; iki yıl…

Devamını Oku

Yaş almanın, hele ki belli yaş eşiklerini geçmenin güzelliği bir başka. Belli bir aşamadan sonra adına “yaşlanmak” denilse de “yaş almak” tabiri belki en güzel ifadesidir doğum aylarının, haftalarının, günlerinin. Yirminci yüzyılın son on beşinci yılında bir kasım günü dünyaya gelmiş olan “bu yazıyı yazan kişi”, bugün kırk yaşında. Yılların eylül burukluğu, ekim telaşı yerini kasımın ağır başlı huzuruna bırakıyor; bu yaşlarda artık ne gökyüzü maviye özeniyor ne rüzgârın aceleci bir hali oluyor. Her şey yavaş… Yavaş ama huzur dolu… * * * Bu yaş eşiğimde de her zaman yaptığım…

Devamını Oku

Günümüzün ıssız adalarına kafayı taktım bugünlerde… Arkadaş sohbetlerinde, popüler dergilerin anket, soru-cevap sayfalarında, televizyonların magazin programlarında ve günümüzde de sosyal medyada zaman zaman karşımıza çıkan bir soru vardır: “Issız bir adaya düşseniz yanınıza alacağınız üç şey ne olurdu?” Zaman zaman bu soru takılıyor aklıma, “Ben ıssız bir adaya düşsem yanıma alacağım üç şey ne olurdu?” diye düşünmeye başlıyorum. Düşünmeye başladıktan sonra da Maslow’un İhtiyaçlar Piramidi’nin yakınlarında dolanırken buluyorum kendimi. Issız bir adaya düşecek bir insanın yanına bir şeyler almayı planlaması, alabilmesi mümkün değil tabii ki. Soru yanlış yani! Doğru soru,…

Devamını Oku

Adana’ya yolu düşenlere mütevazı bir pazar sabahı önerisi… Adana’da olduğum zamanlarda, mücbir bir sebebim yoksa pazar sabahları Kazancılar’a ciğere giderim. Son yılların moda deyimiyle söyleyecek olursam, bu benim “pazar rutinim” oldu. Saat altı-yedi gibi orada olur, duruma göre bir saat ya da daha fazla oturur, ciğerimi yer, rakımı içer, haftanın stresini atar, yeni haftanın moralini depolarım. Sonraki durak ise Ziyapaşa Parkı’ndaki efsane çaycı Orhan’dır. Çınarların altında oraya buraya dağıtılmış eski taburelerden birine ilişip bir yandan çayımı içer, bir yandan da oradaki insanları izlerim. * * * Birbirinden çok farklı insanlar…

Devamını Oku

Yağmur, Seine Nehri kıyısında ince ince çiseliyordu. Paris’in taş kaldırımlarına vuran her damla, bir şairin kalemine dönüşüyor gibiydi. 1958’in o ilkbahar akşamında, Nâzım Hikmet, Volter rıhtımında hayaliyle Paris’i öpüyor, aşkı ve şehri birbirine karıştırıyordu. Paris, o aşkla birlikte yalnızca taş binaların, köprülerin, meydanların şehri değil; şairlerin yüreklerinde yaşayan sonsuz bir imge oldu. * * * Bir Paris âşığı olan Nâzım Hikmet, o yılın mayısında durmadan şiirler yazıyordu Paris üzerine: “Henüz vakit varken, gülüm/ Paris yanıp yıkılmadan,/ henüz vakit varken, gülüm,/ yüreğim dalındayken henüz,/ ben bir gece, şu mayıs gecelerinden biri/…

Devamını Oku

Bir müsvedde defteriniz ve müsvedde defterinizi temize çektiğiniz, özenle sakladığınız bir esas defteriniz var mı? Benim var. İlkokulda mıydık ortaokul mu tam hatırlamıyorum. Belki her ikisinde de… Müsvedde defterimiz vardı. Derste öğretmenin anlattıklarını müsvedde defterine yazar, eve gidince de hangi dersse o dersin defterine temize çekerdik. Lisede böyle bir şey var mıydı hiç hatırlamıyorum. (Nedense, lise dönemimden çok az anım var. O yılları hiç yaşamamış gibiyim desem yalan olmaz. Belki de 12 Eylül Darbesi’nin hemen öncesinin karanlık dönemlerine denk geldiği içindir. Emin değilim. Bilemiyorum.) Üniversitede müsvedde defterim yoktu ama müsvedde…

Devamını Oku

Bundan yaklaşık bir ay öncesine kadar biri bana “kanser olabileceğimi” söylese, sanırım içimden “Olmayacak son kişi benim,” diye geçirirdim. Fakat işte bir doktor kontrolü, biyopsi gerekliliği, patoloji sonucu derken… Doktor kanser olduğumu söylediğinde, “Peki, bundan sonraki adımlarımız ne olacak?” diye sordum. Sanırım eve dönerken 15-20 dakika üzülmüşlüğüm var. O gün içerisinde de zaman zaman en kötü ihtimale karşı her şeyi hazır etmekle, en iyi ihtimale karşın bu durumdan ne öğreniyorum sorusuna cevap arıyordum. Türkiye’deki sağlık ve hastane skandallarını düşününce başlangıçta Türkiye’de tedavi düşünmedim bile! Fakat çok çok güvendiğim sevgili Prof.…

Devamını Oku