Yazar: Başar ŞEKER

Travmaların ardı arkası kesilmiyor. Her yeni güne yeni bir felaketle uyanıyoruz. Bu ülkede anne-baba olmak, bu ülkede öğretmen olmak, bu ülkede kadın olmak yeni kaygılar, yeni korkular ile başlamak demek güne. Bazen madenlerde işçi olmak, bazen inşaatlarda çalışmak; bazen otel ya da yurt yangınında, bazen depremlerde yok olup gitmek… Hepsi birbirine karışmış… Hepsi aynı ucuzlukta ölümler… Peki, ya gidenlerin ardından kalanlar? Peki, ya bizim yaşadıklarımız? Şairin dediği gibi “dirilerin yası” değil de nedir? * * * Hani dışarıda bahar vardı? Hani kırlangıçlar çiçeklerle göneniyordu ovada? Hani dağ başında ötüşüp duruyordu…

İçimiz çok yaralı. Ruhumuz çok karalı. Üstümüzden füzelerin geçtiği, yaralar yarası ve karalar karası bir çağın ortasında yaşıyoruz. Hastaneler, okullar bombalanıyor. Bebekler, çocuklar ölüyor. Belirsizlik tüm dünyayı sarmış, dünyanın sorunu üstümüze üstümüze geliyor, bize nefes aldırmıyor. Darbeler alıyor insanlık, pandemilerden geçiyor; depremlerin ortasında kalakalıyoruz. Savaşın orta yerindeyiz. Yanı başımızda sirenler çalıyor. Ne olduğunu anlamıyoruz. Akdeniz, korkunun iklimi oluyor. * * * Kuzey yarımküremizde savaşlar olurken bir yandan da bahar yaşanmaya çalışılıyor. İçi yaralı, ruhu karalı bizler baharı nasıl yaşayacağız ki… “Bir dağ keçisi gibi yalnız dolaştım/ yorgun tepelerde, içli vadilerde,…

Oysa dışarısı bahardır. Oysa şarkılarda şiirlerde dile geliyordur düşen cemrelerin cıvıltısı. Oysa bir ağacın gölgesinde “unutulmuş bir sesin sözcükleri kulağını öpüyordur” şairin. “Taraça gibi kalplerimizin merdivenlerini yokluyordur”; bir aşağı, bir yukarı. Fesleğen kokusu, sevgilinin kokusu… Eski zaman aşklarını yeni zamana taşıyordur. * * * Ama içimiz savaşların kara kışını yaşıyordur hâlâ. Yüreğimiz ölümlerin uzun yasını tutuyordur hiç bitmeyecekmiş gibi. Şehirlerin üzerine füzeler yağarken baharın hangi mutluluğundan söz edilebilir ki? Şairin dediği gibi, “eyvahlar hep gürültülüdür”. Eyvahların eyvahı füzeler, gümbür gümbür dünyanın haritalarını yeniden yeniden şekillendiriyordur. “Yer çekimi medeniyetleri bileğinden kesiyordur”,…

Yaş almanın, hele ki belli yaş eşiklerini geçmenin güzelliği bir başka. Belli bir aşamadan sonra adına “yaşlanmak” denilse de “yaş almak” tabiri belki en güzel ifadesidir doğum aylarının, haftalarının, günlerinin. Yirminci yüzyılın son on beşinci yılında bir kasım günü dünyaya gelmiş olan “bu yazıyı yazan kişi”, bugün kırk yaşında. Yılların eylül burukluğu, ekim telaşı yerini kasımın ağır başlı huzuruna bırakıyor; bu yaşlarda artık ne gökyüzü maviye özeniyor ne rüzgârın aceleci bir hali oluyor. Her şey yavaş… Yavaş ama huzur dolu… * * * Bu yaş eşiğimde de her zaman yaptığım…

Yağmur, Seine Nehri kıyısında ince ince çiseliyordu. Paris’in taş kaldırımlarına vuran her damla, bir şairin kalemine dönüşüyor gibiydi. 1958’in o ilkbahar akşamında, Nâzım Hikmet, Volter rıhtımında hayaliyle Paris’i öpüyor, aşkı ve şehri birbirine karıştırıyordu. Paris, o aşkla birlikte yalnızca taş binaların, köprülerin, meydanların şehri değil; şairlerin yüreklerinde yaşayan sonsuz bir imge oldu. * * * Bir Paris âşığı olan Nâzım Hikmet, o yılın mayısında durmadan şiirler yazıyordu Paris üzerine: “Henüz vakit varken, gülüm/ Paris yanıp yıkılmadan,/ henüz vakit varken, gülüm,/ yüreğim dalındayken henüz,/ ben bir gece, şu mayıs gecelerinden biri/…

“Çok güzel bir yaz” diye başlayan sıcak hikâyemiz zaman zaman “orman yangınlarıyla” sekteye uğrayabiliyor. Hayat işte, yaşanılıp gidecek denilemiyor; mevsimin “yanık” yarası derimize, derinimize işliyor da işliyor. Boğsak’tayım. Mersin’in Silifke’sinin batı yönündeki o güzel yalnızlık koyunda “bir başımayım”. * * * Ağustos’un 13’ü, saatler 13’ü çoktan geçmiş… İlk küller yağmaya başlıyor Boğsak’ın üzerine. Daha önceki gün dolunayla yıkanan deniz, şimdi bir kül dünyasına dönüşüyor. Kızgın kızgın serpiliyor kül yağmuru denizin mavi sularına. Hüzünle izliyoruz göğe yükselen ve güneşi küstüren dumanları. Kırtıl yanıyor, Çaltı yanıyor, Balandız yanıyor… Çatırdayarak yanan ağaçların uğultusu…