Yazar: Cuma ERDOĞAN

Yazımın başlığı sevgili arkadaşım şair Fatih Akman’ın son çıkan şiir kitabının adı. 1993 yılında “Zemheri Ölüleri” adlı ilk şiir kitabının “Doğmamış Çocuklardı Ölüler” şiirinde “Bitişle başlangıç arası bir yerde/ her yerde/ ve hiçbir yerde // bendim/ sendin/ oydu // onlar onlardı // iki renk vardı/ siyah ve beyaz // coşkulu bir sevinçti beyaz/ siyah hüzündü susardı/ gri anlaşılmazdı // aşktı/ işti/ paraydı/ çarçabuk yaşanacaktı” dizeleriyle; insanın doğmadan önce olduğu gibi artık nefes alamadığında da gerçekte hiç olduğunu, hırs, arzu ve tutkunun ve yaşamın dahi gelip geçici olduğunu anlatıyordu. Şiir okumayı…

“İnsan, yarası yarasına değeni sever ancak.” – Ece TEMELKURAN “Kurt kocayınca kuzuya maskara olur” derler. İki binli yılların başında birkaç defa altı ay, son olarak da iki yıl süreli olarak ve çok girişli İngiltere vizesi almıştım. Bunun sonucu olarak da Schengen vizesi ile gidilen ülkelerin kapıları bana açılmıştı. Vize aldığım halde gitmediğim Yunanistan, Macaristan; İngiltere vizesini görünce altı ay çok girişli vizeyi anında veriyorlardı. Pasaportum yeşil olanından daha değerliydi! On yıl içinde üç kez Schengen vizesi alarak gittiğim Yunanistan, son vize başvurumu reddederek gezip görme özgürlüğümü elimden aldı. Son darbeyi…

“Ölüm varsa bu dünyada zulüm var…” Önceki dönemlerin aksine içimde bir yazı yazma aşkı belirdi. ‘Forrest Gump’ filmindeki kahramanımızın durmaksızın koşması gibi ben de yazmak istiyorum. Forrest kaçarak tehlikelerden uzaklaşıyordu. Ben ise yazmayı terapi gibi kullanıyor, yazdıkça rahatlıyorum. Dün başladığım, aslında bir mektup formatında olan ve bugün sabaha karşı bitirdiğim bir yazı vardı. Tabii ki pozitif bilime inanırım; lakin hastalıkların tedavisinde alternatif tıbbın psikolojik etkisine de inanırım. Bahsettiğim yazıya başlamadan önceki on gün boyunca göğsüme bir öküz oturmuş gibi nefes almakta zorlanıyordum. Dün başladığım yazının üç sayfasını pazar keyfi yapmak…

Oğlum Ali’yi az çok tanıyorsunuz. Kendisi yazılarımın beşinci derecede konu mankeni olur, yani arada bir ondan bahsederim. Kaldığımız sürece çalışanlarından ve servislerinden çok memnun kaldığımız sıradan bir otele rezervasyon yaptırarak kapıda 25 dolar karşılığında vize veren Mısır–Kahire gezisine geçtiğimiz ramazan ayında beraber çıktık. Gezi öncesi olası kazıklanmalardan korunmak için bol bol öneriler dinlemiştik. Çok dikkatli hareket edecektik. Uzun uzun anlatmayayım, çok iyi pazarlık yapmamıza rağmen ilk kazığı bizi havaalanından otele götüren taksiciden yedik. Birkaç ay sonrasına vize istemeyen Kosova seyahati için Ali ve bana ucuz uçak bileti almıştım. 5 gün…

1980’in Haziran’ında, askeri faşist darbenin hemen öncesinde liseyi bitirmiş, kendimi bir boşlukta hissediyordum. Mahallemizde bir kıza âşıktım. Doğum gününe davet edildim, ev çok kalabalık, ben çok utangacım, çok terliyorum. O zamanlar hatıra defterleri oldukça modaydı. Bir şeyler yazmamı istediler. Bunu fırsat bilip hemen yakındaki evimize gidip o aralar okuduğum Montaigne’in ‘Denemeler’ kitabını almak için çıktım. Bu biraz iyi geldi; terim soğudu, rahatladım. Hatıra defterine ‘Denemeler’deki dostlukla ilgili paragraftan bir bölümü tırnak içinde kendi düşüncemle birlikte yazdım. (Montaigne’i okumanızı öneririm.) Adana memleketim sayılır; orada okudum, bir dönem orada yaşadım, defalarca gittim.…