Kategori: GEZİ

Schengen ülkeleri, bana vize vermeyerek beni yok saydınız. Ben de sizi yok sayarak İskoçya gezimize başlamaya Manchester’a gidiyorum. İki ay önce Birleşik Krallık’a yaptığım Londra seyahatini anlatmayıp kendime saklamıştım. Şimdi ise İskoçya gezisini anlatmaya başlayabilirim. 2000’li yılların başından beri gittiğim Londra’da, her seferinde beni evinde misafir eden “Birleşik Krallık Özerk Elbistan Cumhuriyeti” mensubu teyzemin oğlu İsmet, bir telefon etmemle ta Londra’dan kalkıp arabasıyla Manchester’a geldi. Böylece oğlu Alican’ın özenle hazırladığı programı uygulamak üzere İskoçya gezimiz başladı. Bu durum belki beni “faydacılıkla” suçlamanıza neden olabilir. Ancak savunmam şudur: İsmet, benim vesile…

Devamını Oku

Yazmayı unutan, göç macerasıyla birlikte konuşmaktan çekinen, doğru kelimeleri –kendi anadilinde bile– bulmakta zorlanan ve aslında yazmayı çok sevse de doğru zamanı, yalıtılmış ortamları kolladığı için cümlelerini bir türlü yazıya dökememiş birinin yazma çabasından merhaba! Zihnimin sadece “an”a odaklanamadığı zamanlardan sonra yapılan kısa soluklu ama ruhumuzu doyuracağından çok umutlu olduğumuz seyahatimiz sabahın çok da erken olmayan bir saatinde başladı. Her zaman acele etmek gerekmiyor, 30 yaşımdan sonra öğreneceğim şeylere eklemeliyim sanırım telaşsızlığı da. Mosel Nehri ile tanışmamız, 2016 yılında, o dönem Almanya ve Almanca maceramın eşlikçisi olan arkadaşım, şimdiki eşimle…

Devamını Oku

Bir kenti en iyi ne anlatır? Tarihi yapıları, geniş caddeleri, çıkmaz sokakları mı? Yazdırdıkları mı yoksa yaşattıkları mı silinmez izler bırakır? İçinden tren geçmeyen şehirler mi daha uzaktır yoksa bacasından dumanlar tüten vapurları olmayan denizsiz kentler mi? “Biliyorsun ben hangi şehirdeysem yalnızlığın başkenti orası” demişti ya hani Cemal Süreya, hangi ıssız ve ışıksız şehri tarif etmişti? Prag mıydı yoksa? Bugün Kafka’nın şehrinden geçtim. Çok soğuktu ve hafiften, ince bir kar yağıyordu. Karl Köprüsü’nden şehri izledim. Sivrilen kubbeli yapıların iğne iğne etime batışının lezzeti tarifsizdi. Köprü üstündeki onlarca heykelin karanlık ve…

Devamını Oku

Neden Roma’yı gezmeliyim? Bu soruyu sorduğumda öylesine çok nedenim olduğunu fark ettim. Uzun süredir aklımda yer eden Roma’yı gezme ve keşfetme planını hayata geçirmek üzere yola koyuldum. Madem her yol Roma’ya çıkıyordu, bu kez benim de yolum Roma’ya çıksın diyerek yollara düştüm. Uzun süredir bir yere gitmek, görmek beni yeterince heyecanlandırmaz hale gelmişti ve bu kez Roma o eski heyecanı yeniden ayağa kaldıran bir kent oldu. Üç kıtada yüzyıllar boyunca süren egemenlik ve Anadolu’nun neredeyse her köşesinde Roma dönemine ait bir eserin yüzyıllar önceden bugüne ulaşması bu imparatorluğun başkentini görme…

Devamını Oku

Neckar Nehri kıyısındaki evin bahçesinde otururken sormuşlardı, nereleri gezdiniz, diye Suna ve Simon. Gezdiğimiz yerleri sayarken Heidelberg’e iki kez gittiğimizi ama ikisinde de gezmeyi istediğimiz her yeri göremediğimizi, zamanın yetmediğini söylemiştik. Gülümsüyor Suna: “Romantik Alman kenti Heidelberg, gezmeye doyulamayan şehir.” Sonra ekliyor: “Heidelberg romantik şehir; ama Mannheim da bilimselliği ve çokkültürlülüğü ile öne çıkıyor.” Mannheim; Baden-Württemberg eyaletine bağlı, eyaletin ikinci büyük kenti. Kuzeyindeki Frankfurt’la (Frankfurt başka bir eyalete bağlı) güneydoğusundaki Stuttgart daha büyük kentler. Her ikisi de ticaret ve kültür merkezi. Mannheim, bu iki kentin arasında bir noktada yer alıyor.…

Devamını Oku

Ankara’da ılık, güneşli bir sonbahar kendini gösterirken döndük Adana’ya, önceki dönüşlere benzemeyen duygular içinde. Nerelere gidersek gidelim bir süre sonra bizi çağıran, kendini aratan bu şehre, öncekiler gibi olmayan bir dönüştü bu. Eylülü hiç hissettirmeyen bu şehirde şimdi günlük rutinler içinde koşarken güzel geçmiş bir yazı, dolu dolu yaşanan her günün bütün saatlerini yeniden hatırlama zamanı… Artık eylül, gelecek yazı düşleme, düşünme, bekleme zamanı… Bekleme yerindeyim. ANILAR Heildelberg’e yakın, Neckar Nehri kıyısında Sunaların evinin bahçesindeyiz. Evin küçük oğlu (büyük çocuk, Niko babaannesindeymiş bir haftadır, tatilde. O nedenle bugün bütün ilgi…

Devamını Oku

“Bu yolculuk benim mülküm/ öteki bütün yolculuklar gibi/ üzerimde acıların çiğleri hâlâ duruyor/ ve aşkların usulca geçtiği bir vâdi miyim?.. belki…” – Hilmi Yavuz “Bir kez yola çıkan kişi, hep yolda kalır./ Bir kez, zaten, yersiz düşen kişi,/ artık, hep, yersiz kalır./ Yer, ancak başından beri yerde kalanın,/yerleşik olanındır: Yola bir kez düşen kişi,/ artık yerleşemez-yerden söz etmek,/ onu istemek, artık, anlamsızdır kişi için-/ yersizlik, kalıcıdır./ Kalıcı bir yer edinemeyen kişi için,/ kalıcılığın tek yeri yoldur./ Yerini yitiren/ yeniden yerleşemez.” – Oruç Aruoba Yola çıkma düşüncesi nasıl oluştu, Son Baskı’nın…

Devamını Oku