Kategori: EDEBİYAT

“‘Sanat nedir?’ sorusu, geleneksel sözlük anlamı olarak insan yaratıcılığının, becerisinin ve hayal gücünün ifadesi veya uygulaması olarak tanımlanıyor.” Alıntıda hayal gücünün ifadesi olarak aktarılan genel sanat tanımını şiir sanatına indirgeyerek “ifadenin gücü”nü “hayal gücünün ifadesi” ile yan yana getireceğiz, tanımı şu şekilde genişleteceğiz: “‘Sanat nedir?’ sorusu, geleneksel sözlük anlamı olarak insan yaratıcılığının, becerisinin ve hayal gücünün ifadesi / ifadenin gücü veya uygulaması olarak tanımlanıyor.” “İfadenin gücü!” Evet, tam da bu. Şiir, ifadenin gücüdür. İfadenin gücü ile sözcüklere ruh katılır, şiir denen büyülü karnavala böyle katılınır. Bu karnavala ev sahipliği yapan…

Devamını Oku

Hakan R. Temiz’in “Düş-me” kitabı, okurunu daha en baştan konfor alanından uzaklaştırmaya çalışır. Bu şiirlerde anlam çoğu zaman lineer değil; tökezler, başka bir kelimeye çarparak ilerler, kaotik bir alan açar. Sözgelimi Tanrı’dan zeytine, anneden A4 kâğıdına, çocukluktan devlet diline geçer. Bu geçişlerin her biri rastlantısal bir savrulma değil, kitabın düşme fikrinin tematiği yanında biçimsel üstlenişinin sonucudur. Başka deyişle semantiği sağlayan şiirin kozmogonisi parçalı, uyuşmaz bir bütündür. Bu noktada şu sorulara odaklanmak gereklidir: Hakan R. Temiz’in şiiri, ironiyle kurduğu bu kırık mesafeyi her zaman derinleştirebiliyor mu, yoksa bazı şiirlerde çağrışımların ve…

Devamını Oku

İmgelem Çocukları dergisi ve Ötekileriz Kültür Sanat Girişimi ekip arkadaşlarımdan Bahattin Yıldız’ı 2012, Mehmet Ak’ı 2021, Bahattin Avcu’yu 2022 yılında kalp krizinden kaybettim, daha çok gençtiler… 2014 yılında ise bir trafik kazasında Lül Sanat dergisinden ekip arkadaşlarım Hasan Hüseyin Gündüzalp ile Bülent Gökgöl’ü ve sinsi bir tümör nedeniyle 2015 yılında ise Mesut Yavuz’u kaybetmiştim. Biz onlarla şiirin ve edebiyatın ovasına güzel tohumlar ekmiştik. Bilinir ya da bilinmez ama bunu yapmıştık… Gitmek kalmaktır aslında. Onlar gittiler ama hep bende kaldılar. Ah benim can arkadaşlarım! Bu kalp sizi hiç unutur mu? Ama…

Devamını Oku

Adrienne Young’ın kaleme aldığı “The World of the Narrows” serisinin üçüncü kitabı olan “Son Miras”, aile, kan bağı, geleneği yıkmak ve kendi kaderini yaratmak temalarını fantastik-tarihi kurgu türünde işliyor. Serinin ilk kitabı “Fable”da evrenin ticaret mürettebatını tanıyor, korsanlarla denize açılıyoruz; ikinci kitabı “Namesake”de tüccarlarla tanışıyor, lonca dünyasına tanık oluyoruz. Üçüncü kitap ise aynı evrende geçmesine rağmen diğer kitapları okumadan da okunabiliyor. İkinci kitapta yalnızca adı geçen, sahte mücevher ticaretiyle iz bırakmış suç ailesi Rothların kötü şöhretli yuvasında buluyoruz kendimizi. “Bastian hikâyelerle dolu bir şehirdi. Ama hepsinin mutlu bir sonu yoktu.”…

Devamını Oku

Bazı şairler yaşadıkları hayatı şiire dönüştürür. Bazılarıysa şiiri hayatlarının yerine koyar. Onlar için şiir bir ifade biçimi değil, bir varoluş biçimidir. İran şiirinin büyük sesi Füruğ Ferruhzad da bu ikinci gruptandır. Onun şiirleri okunurken insanın aklında sık sık şu duygu belirir: Bu dizeler yazılmak için değil, hayatta kalabilmek için kurulmuştur. Bugün modern İran şiirinden söz edildiğinde adı en sık anılan isimlerden biridir. Ancak Füruğ’u yalnızca önemli bir şair olarak tanımlamak yetersiz kalır. O aynı zamanda kendi toplumunun kadınlara çizdiği sınırları zorlayan, özel hayatını sanatsal malzemeye dönüştüren ve kişisel yaralarını evrensel…

Devamını Oku

Kitap okumayı, nefes almak kadar, yaşamında temel bir ihtiyaç olarak gören bir faniye; edebi estetikten uzak kelimeler yığını sunulur mu? Sunuluyor maalesef… Üstelik uzun bir zamandır bu böyle… Kitap raflarının önünden geçerken dikkatleri çekmek için ustalıkla kurgulanan, konumlandırılan, hatta edebi estetik arayışındaki o kitapsever faninin neredeyse üzerine doğru fırlatılan “yaldızlı etiketleri” görmezden gelmek mümkün mü? “Yılın En İyi Romanı”, “Uluslararası Ödüllü Başyapıt”, “Çok Satanlarda Bir Numara” ve daha neler neler… Daha neler? Okurların çoğu, bu parıltılı çemberin içine adım atarken kutsal bir kitap tapınağına girdiğini, belki de edebi dehanın doruklarında…

Devamını Oku

Şairlik büyük bir taşma halidir. Herkesin hissettiği şeyleri herkesten farklı biçimde anlamlandırarak duygu dünyasında taşıyamayıp kâğıtlara taşar şairler. Ancak bazı şairler diğerlerinden farklıdır, onların hayatı, yazdıkları şiirlerin ön sözü gibidir. Federico García Lorca da bu şairlerdendir. Onun eserlerini anlamak için yalnızca dizelerine değil; büyüdüğü toprağa, ailesine, korkularına, dostluklarına, tutkularına ve kaçmaya çalıştığı yalnızlığa da bakmak gerekir. Çünkü Lorca’nın şiiri, büyük ölçüde kendi yaşamının yankısıdır. 1898 yılında İspanya’nın Granada yakınlarındaki Fuente Vaqueros köyünde doğan Lorca, varlıklı sayılabilecek bir ailenin çocuğuydu. Babası toprak sahibiydi; annesi ise müziğe ve edebiyata düşkün bir öğretmen.…

Devamını Oku