RAFLARIN ARASINDAN SAKİN BİR ADAYA: “BÜYÜ DÜKKÂNI”
-ADANA-
New York Times çok satanı Sarah Beth Durst’ün kaleme aldığı dört kitaplık “Büyü Dükkânı” serisinin aynı adı taşıyan ilk kitabı aidiyet, dayanışma, yeniden başlama ve büyünün doğayla ilişkisi temalarını işliyor. Romantik alt kurgusuyla son yıllarda çok popüler olan “cozy fantasy” (rahatlatıcı fantastik) türünde.
Ana karakterimiz Kiela son bir yıldır büyü kitapları, asırlar öncesinden kalma kayıtlar, anlaşmalar ve araştırmalarla dolu Büyük Alyssium Kütüphanesi’nde çalışıyordu. Devrim gerçekleştirilip imparator tahttan indirildikten sonra kütüphanede büyük bir yangın çıktığında Kiela ve konuşabilen kurdele çiçeği asistanı bir adaya kaçmak zorunda kaldılar. Ve böylece konuşan bitkilerin, denizatlarının, denizkızlarının, ağaç ruhlarının olduğu bir evrene doğru yolculuğa çıktık.
“Tanık olduğu yıkım düşünüldüğünde, Crescent Adaları İmparatorluğu’nun son hazinesi Kiela’da olabilirdi. Her şeyden önce kitapların korunması gerekiyordu.”
Kiela o adada iki büyük eksiği fark etti: “Reçel” ve “büyü”.
Kitabın içinde geçtiği evren çok güzel kurulmuştu ve betimlemeleri çok yerindeydi. Okurken gözümde canlanan o ormanda henüz büyüyle canlandırılmamış ağaçların altına oturup kitap okumak, sahile gidip denizkızı görme umuduyla denizatlarını izleyerek denizin tuzlu kokusunu deneyimlemek istedim. Sonra da reçel alma bahanesiyle Kiela’dan ağaçları canlandırmak için büyü alırdım. Gitmişken Kiela’nın bahçesinde konuşan bitkilerle de zaman geçirirdim.
Kiela’nın karakter gelişimi çok iyi işlenmişti. Kitabın başında içine kapanık, hayatını rafların arasında geçiren ve bundan büyük mutluluk duyan birinden içinde yaşadığı toplumun tam bir parçası olan, insanlara yardım eden ve bundan keyif alan birine dönüştü. Bir okur olarak onun hakkında en sevdiğim şey kitaplara karşı olan tutkusuydu. Bu durum onunla bağ kurmamı oldukça kolaylaştırdı.
Karakter gelişimi açısından bakıldığında romantizmle desteklenmesi çok yerindeydi; çünkü karakter gelişimini yaşaması olduğu kişinin tersi olması demek değildi. Kiela ve Larran’ın ilişkisinin bir yere gelmesi için Kiela’nın konfor alanından çıkması, dışa dönük birine dönüşmesi gerekmedi ve ben bu ayrıntıya hayran kaldım. Larran onu tanıştıkları ilk andan beri olduğu gibi kabul etti ve onu değiştirmeye değil ona uyum sağlamaya, sınırlarına göre davranmayı öğrendi.
Bu tür kitaplarda çok karşılaştığım bir problem, romantik ilişkinin asıl hikâyenin önüne geçmesi. Ancak bu kitapta romantizm, ana kurguyu destekleyen bir alt hikâye olarak kalıyor. Böyle olmasına çok mutlu oldum çünkü bu beni “Keşke artık kurguya devam etsek” veya “Keşke artık biraz da romantik kısmı görsek” gibi yerlerde bırakmadı.
“Seni daha iyi tanımak istiyorum.” “Hayır, istemiyorsun. Ben arkadaş canlısı bir insan değilim. Yalnız kalmayı severim.” “Benimle yalnız kalabilirsin.”
Hazır Larran’dan bahsetmişken romantizm kısmının bu kadar az olmasına rağmen kalbimi bu kadar ısıtabilmesinin en büyük nedeninin Larran’ın karakteri olduğunu söylemeliyim. Yıllardır popüler medyada özellikle gençler için yazılmış kitaplarda gördüğümüz erkek karakterler genelde “dışarıya aslan asıl kıza kedi” diye pazarlanan, kıskançlığı, ısrarı (veya tacizi) ilgi olarak görülüp etik dışı şeyler yapmasına rağmen sırf yakışıklı veya “eril” diye romantize edilen erkek karakterlerden çok sıkıldım. Ve Larran bunların hepsinin tam tersi. Bu şekilde bakılınca aslında kurguda bile olması gerekeni yapan bir insana olan özlemimiz çok üzücü ama maalesef artık bunu olması gereken olarak görmüyoruz, bizim için “gerçek olamayacak kadar iyi”. Diğer bir deyişle bir kadın tarafından yazılmış bir erkek.
Yan karakterlerle bağ kurmak da çok kolaydı. Okurken gerçekten onlardan biri olmak istedim. Kiela gibi birine bile aidiyet duygusunu öğretirken kendi geçmişlerini de açtılar bize. Hepsinin kişisel hayatı vardı ama ne olursa olsun birlik olmayı da ihmal etmediler.
Şu ana kadar kitap hakkında bahsettiğim şeyler ana unsurlar olsa da kurgu ilerleyişi olarak bakıldığında çok küçük bir kısmı aslında. Kitap çatışmadan çatışmaya koşmak yerine gündelik hayat, karakter ilişkileri ve dünyanın keşfi üzerinden ilerliyor. Bazı bölümlerde içinde olduğumuz adada var olan canlılarla tanışıp onlar hakkında bilgi edinirken diğer bölümlerde gelen yeni karakterle başkentteki durum hakkında bilgi sahibi oluyoruz. Bu durum da kitabın sakin ve kolay okunabilir bir şekilde ilerlerken aynı zamanda temponun da düşmemesini sağlıyor. Bu durum yüksek tempolu, aksiyon odaklı fantastik okumayı seven okurların sıkılmasına neden olabilir ama benim için tam yerindeydi.
Bu kitap bana kendim hakkında çok önemli bir şey fark ettirdi ve bunun üzerine gerçekten çok fazla düşündüm. Her ne kadar fantastik okumayı çok seven biri olsam da kitaplarda bir mucize gerçekleştiğinde “Bu kadarı da olmaz” diye düşünüyordum ve mantık yönünden bakıyordum. Evet, fantastik okurken… Kitapta bir bölümde aradıkları çok önemli bir mağara vardı ve bu mağara Kiela’nın küçükken geldiği, bildiği bir mağaraydı ve bu şekilde ciddi bir sorunlarını çözebildiler ve ben bunu aceleye gelmiş bir çözüm olarak yorumladım. Ben kitabın anlatısal yönden bir kusuru olduğunu düşünmüştüm ama sonra fark ettim ki bu benim fantastik edebiyata yaklaşımımla ilgiliydi. Ve yine fark ettim ki konuşan bitkilere inanıp mucizelere inanmamak ne büyük kayıptı.
