Yazar: İpek BAYRAKTAROĞLU

“Sevmek, esas olarak sevilmeyi istemektir.” – Jacques Lacan Kadının; düşünme, yaşama, sevme veyahut sevmek istememe özgürlüğünün sürekli olarak kısıtlamalara uğradığı, hatta kalın zincirlerle bazı gerici zihniyetlerin düşünce kalıplarının aksi sorgulanamayan yargılarına bağlandığı şu günlerde “Babygirl” filmi beni; kadın cinselliği, kadın hazzı, kadın arzuları üzerine yazmaya sürükledi. Film, bir kadın ve bir erkeğin dinamikler üzerine kurulu ilişkisini anlatıyor gibi görünse de filmdeki karakterler ve onların ruhlarındaki derin çatlaklar bizi psikanalizin; açılmaya cesaret edilemeyen kapılarına götürüyor. Bu kapıların ardında bizi; kendi arzularımız, arzularımızı doyuran, besleyen arzu nesnelerimiz, ruhumuzda çatlaklar bırakan, hatta ruh…

“Colin’in aşkı gökyüzünden düşen bir yıldırım gibi değildi. Bir gülücük, bir sözcük, hınzır bir gülüş ile başlamıştı.” – Julia Quinn, ‘Rüyalar Gerçek Olsa’ Arayışlar… Hepimiz günlük hayatın içinde bu kelime ile sıkça karşılaşıyoruz. Kimisi sadece popüler bir söylem olduğu için kimisi de gerçekten ruhu bunu istediği için bazı arayışların peşine düşüyor ama arayışların dikenli bahçelerinde gezmeye ya da pas tutmuş kilitlerini açmaya kimse gerçekten cesaret edemiyor; çünkü aradığımız şeyin içinde kendimizi bulmaktan korkuyoruz, kendimizle yüzleşmekten, derinlere inmekten… Efesli filozof Heraklitos’un “Kendimi aradım” sözü tam da bu arayış derinliklerini hatırlatır bize.…

“Vitali, gündüzlerin tüm izlerini sildiği; gecelerin ise onu tüm gizemiyle ve karanlığıyla tam içine aldığı bir adamdı. Bedeni sanki tanrıların ilahi suyuyla karıştırılarak yontulmuş kusursuz bir heykeli andırıyordu. Her zaman dimdik durmasına rağmen bu heykelin başından aşağıya doğru indikçe sadece dikkatle bakan gözlerin tanık olabileceği kıvrımlara sahip olduğunu görebiliyordunuz. Geceden daha kara saçları, yüzünün tam ortasında açılmayı bekleyen küçük bir tomurcuğu andıran burnu ve o bembeyaz yüzü; bir yaşam kadar beyaz ya da bir ölüm kadar beyaz olan o güzel yüzü… Vitali teninin beyazlığını daha da ortaya çıkaracak renkte gömlekler…

“Yaşadığı gibi öldü; daima çoğunluğun iyiliği için çalışarak ve son anına kadar, onu ilk tanıdığım günde olduğu gibi, ejderha çiçeği geçiren küçük bir çocuğa elini uzatmaya istekli kalarak…” – Joanne Kathleen Rowling, ‘Harry Potter ve Ölüm Yadigârları’ Hayatı; küçük ama bana güç veren umutları içinde biriktirdiğim bir kumbara olarak görürüm hep. Karanlık, ışığımızı ele geçirmeye çalıştığında, geleceğin içinde sakladığı güzel günlerin gelişine karşı inancımız tükenmeye başladığında, ruhu çürümeye başlamış insanların o katlanılamaz kokuları burnumuza kadar geldiğinde bu umutları kumbaramdan çıkarmaya başlarım ve varoluşumun kurtuluşunun önüne çıkan her zorluğa karşı bu…

“Birçok insan hâlâ Hogwarts mektubunun gelmediğini söylüyor. Hayır, Hogwarts’a gittin. Hep birlikte oradaydık. Tabi bunların hepsi kafanın içinde oldu ama bu neden gerçek olmadığı anlamına gelsin ki?” – Joanne Kathleen Rowling Kendi bunaltıcı dünyamızdan kaçmak yahut farklı esen bir rüzgârla nefes almak istediğimiz anlarda misafirleri olduğumuz dizi ve film evrenleri çok uzun zamandır hikâye ve özgün senaryo sıkıntısı çekmekte. İzlediğimiz her yeni yapım; ya başka bir yapımın izini taşımakta ya da bilindik bir hikâyenin farklı bir dildeki haliyle karşımıza çıkmakta. Ben, bu yeni ve keşfedilmemiş hikâye yokluğunu insanların donmuş ve…

“Kalbim seni ilk gördüğüm andan beri sana ait; ruhumu ve kalbimi senin ellerine teslim ettim, onların orada güvende olduklarını biliyorum.” – Diana Gabaldon, ‘Yabancı’ Bazı zamanlar olur ki kendimizi kısır bir döngünün içinde sıkışıp kalmış gibi hissederiz, yeni bir güne uyanırız ama gün gözümüze de kalbimize de yeni bir gün gibi görünmez. Hayatımızda birçok insan vardır ama hepsi de bize çok uzak, çok yabancıdır. Sonra bir an gelir ve o an bize büyük bir kırılma noktası yaratır. Bu kırılma; bir insandan da gelebilir bize, bir hikâyeden de, hatta bakıp kaldığımız…