Yazar: Nezahat YAPICI

Parmaklarımın arasından geçen rüzgârın serinliğini bugün hâlâ hissedebiliyorum. Ben bu yokuşu, çocukluğumda hep koşarak indim. Ama tırmanırken adımlarım hep çok yavaştı; çünkü bayılırdım ağaç diplerine yuva yapan karıncaları izlemek için verdiğim molalara. Sağlı sollu tek katlı, minicik bahçeli, kutu gibi evler sıralanırdı yolun her iki tarafında. Bahçe demirlerinin üzerinden mor salkımlar sallanırdı. Durup durup her salkımı izlerdim. Arılar ziyaretlerine gelirdi. Yağmur sonrası güneş ışınları, yaprakların üzerindeki damlalardan yansırdı. Gözlerimi kapatır, kokularını almaya çalışırdım. O kokular bugün hâlâ burnumda… Sokağın o tenha hali çok hoşuma giderdi. Kendimle doyasıya baş başa kalabilmek…

Devamını Oku

Uçuşan perdelerini bir çırpıda topladı. Çok gençken çeyizine işlemişti bunları. Güneşten sararmıştı artık ama olsun, o seviyordu, kıyamıyordu atmaya. Dirseklerini pencerenin pervazına yerleştirdi, yüzünü iki elinin arasına dayadı. Bahar gelmişti gelmesine ama sabahları serin bir esinti oluyordu hâlâ. Kalktı yerinden, tahta sandalyenin üzerine asılı yeleğini üstüne geçirdi. Kendine çay yapmak için küçücük mutfağına girdi. Yan komşunun dün akşam gönderdiği böreği bitirememişti. Buzdolabından onu çıkardı, tavada ısıttı, çayına eşlikçi etti. Eskiden beri az yerdi, pek iştahlı biri değildi. Ancak son birkaç aydır canı pek de bir şey çekmediğinden, ölmeyecek kadar yiyordu.…

Devamını Oku