Yazar: Nezahat YAPICI

Kapıyı öylece suratıma çarptı. Çıkan ses apartmanın koridorlarında yankılandı. Merdiven boşluğunda, zifiri karanlıkta, hareketsiz durdum bir süre. Zile tekrar basmayı ya da ahşap kapıyı tıkırdatmayı düşündüysem de vazgeçtim hemen. Açmazdı. Deve inadı vardı onda. İki yıllık birlikteliğimizde onun hakkında emin olduğum tek şeydi bu. Yeni cilalanmış ahşabın keskin kokusu ilerledi ciğerlerime kadar. Birkaç kez kesik kesik öksürdüm. Otomat söndü. Yeniden düğmesine basıp ışığı yakmak istemedim. Sessizlik ve karanlık uzadı gitti. Mutsuzluğum çoğaldı, çoğaldı; Sami Bey Apartmanı’nın dördüncü katındaki her boşluğa yerleşti. Bir süredir tırabzanlardan destek alıyordum ayakta durabilmek için. Kendimde…

Devamını Oku

Son leylek sürüsü dün geçti. En sona kalıp sağına soluna bakmaktan uçamayan şaşkına “Leyla” ismini verdim. Tam sizin evin üzerinden geçerlerken bir şeyden ürktüler herhalde, önce kırk beş derecelik açıyla Hüseyinlerin, sonra da tam bir yay çizerek bizim evin üzerinden uçup gittiler. Leyla biraz daha oyalansaydı sürüyü kaçırıp bir yıl boyunca bizim damın misafiri olacaktı. Ama olmadı. Geçen hafta “Sedef”i deniz kıyısına indirdim. Boyaları hep gitmiş. Herkes tamire başlamış olacak ki çivit mavisi renk için şehir dışına sipariş verdim. Daha fazla vakit kaybetmeyeyim diye beyaz kısımlarını hep boyadım. Geçen yıldan…

Devamını Oku

Parmaklarımın arasından geçen rüzgârın serinliğini bugün hâlâ hissedebiliyorum. Ben bu yokuşu, çocukluğumda hep koşarak indim. Ama tırmanırken adımlarım hep çok yavaştı; çünkü bayılırdım ağaç diplerine yuva yapan karıncaları izlemek için verdiğim molalara. Sağlı sollu tek katlı, minicik bahçeli, kutu gibi evler sıralanırdı yolun her iki tarafında. Bahçe demirlerinin üzerinden mor salkımlar sallanırdı. Durup durup her salkımı izlerdim. Arılar ziyaretlerine gelirdi. Yağmur sonrası güneş ışınları, yaprakların üzerindeki damlalardan yansırdı. Gözlerimi kapatır, kokularını almaya çalışırdım. O kokular bugün hâlâ burnumda… Sokağın o tenha hali çok hoşuma giderdi. Kendimle doyasıya baş başa kalabilmek…

Devamını Oku

Uçuşan perdelerini bir çırpıda topladı. Çok gençken çeyizine işlemişti bunları. Güneşten sararmıştı artık ama olsun, o seviyordu, kıyamıyordu atmaya. Dirseklerini pencerenin pervazına yerleştirdi, yüzünü iki elinin arasına dayadı. Bahar gelmişti gelmesine ama sabahları serin bir esinti oluyordu hâlâ. Kalktı yerinden, tahta sandalyenin üzerine asılı yeleğini üstüne geçirdi. Kendine çay yapmak için küçücük mutfağına girdi. Yan komşunun dün akşam gönderdiği böreği bitirememişti. Buzdolabından onu çıkardı, tavada ısıttı, çayına eşlikçi etti. Eskiden beri az yerdi, pek iştahlı biri değildi. Ancak son birkaç aydır canı pek de bir şey çekmediğinden, ölmeyecek kadar yiyordu.…

Devamını Oku