ÇOK SEVGİLİ MUSTAFA ABİ

Nezahat YAPICI

-ADANA-

Son leylek sürüsü dün geçti. En sona kalıp sağına soluna bakmaktan uçamayan şaşkına “Leyla” ismini verdim. Tam sizin evin üzerinden geçerlerken bir şeyden ürktüler herhalde, önce kırk beş derecelik açıyla Hüseyinlerin, sonra da tam bir yay çizerek bizim evin üzerinden uçup gittiler. Leyla biraz daha oyalansaydı sürüyü kaçırıp bir yıl boyunca bizim damın misafiri olacaktı. Ama olmadı.

Geçen hafta “Sedef”i deniz kıyısına indirdim. Boyaları hep gitmiş. Herkes tamire başlamış olacak ki çivit mavisi renk için şehir dışına sipariş verdim. Daha fazla vakit kaybetmeyeyim diye beyaz kısımlarını hep boyadım. Geçen yıldan arta kalanı saklamıştım Allah’tan. Bir de bu yıl, bir değişiklik yaptım. “Sedef” yazısını gümüş yaldızlı boyayla boyadım. Denize indirdiğim zaman güneş yaldızlara, yaldızlar suya yansıyacak. Balıklar etrafımızdan hiç ayrılamayacak. Kayığımızda, Sedef’imizde, oturacak yer bulamayacağız tuttuğumuz balıklardan.

Bir süredir dağlara ot toplamaya gidiyorum, Mustafa Abi. “Sakız” bana her seferinde yaren oluyor. Burnu öyle hassas oluyor ki bu cins köpeklerin, bazen mantar bile buluyoruz. Buraya gelirken zor atlattım onu. Gelirse şimdi yine üzerine yatar, günlerce kalkmak bilmez. Hiç kızamıyorum ona, hatta hoşuma bile gidiyor aslında yaptığı. Kokusu hâlâ duruyor toprağında demek ki diyorum içimden. Hâlâ bir bağı var bu dünyayla, bizlerle diye düşünüyor, seviniyorum.

Hacer Abla bu yıl salçasını komşu köyden almayacakmış. “Kendim yapacağım” dedi bana. “Onun işi uzun, çok yorulursun” dedim. “Oyalanırım işte, oğlum, karışmayın bana” dedi. Haklıydı. Elin çalıştığında düşünecek daha az vaktin oluyordu. “Bize de yap o zaman, Hacer Abla, domatesini ben alır, ben taşırım” dedim. Çok sevindi. O anneydi, kaybı benimkinden büyüktü ne de olsa.

Kahveye daha az uğruyorum artık. Eski masamıza yerleşip bir kendime bir sana iki tane beyaz gazoz söylüyorum. Yokluğunu anımsayınca ikisini de ben içiyorum. Gelenler hiç değişmiyor, konuşulanlar da öyle. Hikmet Amca’nın şekeri çok yükselmiş ama hâlâ kahvesini çok şekerli istiyor. Kahveci Hasan Dayı ile birbirlerine giriyorlar. Millet koşup ayırıyor her seferinde. Ayrı masalara oturtup sakinleştiriyorlar.

Akşamları eve dönerken çocuklar köy meydanında önümü kesiyor. Taşları üst üste koyup kalelerine direk yapıyorlar. Senden öğrendiğim birkaç hareketi gösteriyorum. Sonra bir de aynılarını topla yapıyorum. Bir tezahürat, bir alkış kopuyor, sanırsın Şifo Mehmet tekrar sahalara dönmüş. Koltuklarım kabarıyor. Yeniden çocuk oluyorum o anlarda.

Yakamı kurtarır kurtarmaz fırına koşuyorum. Yılların çırağı Muhsin, yasadışı yollardan yurt dışına kaçmış. Bir not bırakmış sadece ustasına. Adamakıllı veda bile etmemiş anlayacağın. Usta perişan. Yılların emeği gitti, nereden bulacak da yetiştirecek yeni birini şimdi. Artık kimse fırıncı da olmak istemiyormuş. Dert yanıyor ekmek almaya gelip gidene. Morali iyice bozulup, fırını toptan kapatır gider korkusu ile bir şey söyleyemiyoruz; ama çırağın ekmekleri daha güzeldi, Mustafa Abi. Boynuz kulağı çoktan geçmişti; ancak o da kalıcı değildi.

Benim ev, sokağın başından rahatça seçilebiliyor artık. Bu yıl kapı ve pencere kepenklerini ziyaret yeşiline boyadım. Anneciğimin yıllar önce ekip büyüttüğü allı morlu begonvillerle çok uydu bu renk. Annem de sevdi.

Bir seramik modası çıktı köyde, Mustafa Abi. İzmir’den gelen bir sanatçı, köyün kadınlarına ders veriyor. Hem de bedavadan. Seramikten hediyelik eşyalar yapıp gelen giden turistlere satacaklarmış küçük bir dükkânda. Annem de en başköşede. Yaptıklarını gösteriyor akşam eve gelince bana. En çok rüzgâr çanlarını beğendim diye, bir tanesini getirip benim odamın penceresine asmış. Rüzgâr esiyor, o tıngırdıyor. O tıngırdıyor, meraklı kuşlar acaba ne ses çıkarıyor diye keşfe geliyor. Pencerenin önüne bayat ekmek taneliyorum, rızklarını almadan gitmek bilmiyorlar çünkü. Beni pencerede gören Sakız da her defasında koşarak geliyor. Kapıyı açıp içeri alacağımdan öyle emin ki havlamıyor bile, öylece durup beni bekliyor.

Benim Düldül iki gün çalışıyorsa üç gün çalışmıyor artık. Sürekli motor arızası verip duruyor. Çok anlarmışım gibi her seferinde inip kaputu açıyorum ama bir şey yapamadan geri kapatıyorum. Konu komşu iyice öğrendi bizimkini. Ben daha bir şey söylemeden koşup itmeye başlıyorlar. Tamircinin çırağı beni her gördüğünde “Yazık abi bunun için harcadığın paraya, bul birini, sat gitsin” diyor. Dinlemiyorum bile. Gönül bağı kurmuşum ben bu kamyonetle bir kere. Nasıl vazgeçerim?

Annemin beyaz renkli sardunyalarından çoğalttım senin için, Mustafa Abi. Çok seversin, bilirim. Saksıların hepsini tek seferde Düldül olmadan taşıyamam belki ama elimde getirebildiklerimi yavaş yavaş ayakucuna dizerim.

Bugün buraya geleceğimi öğrenen Feride Abla yol ağzında yakaladı beni. Sana getirdiğim şu çiçek demetini, bahçesinden topladıkları ile hazırlamış. Özellikle de mavi kurdele ile bağlamış. “En sevdiği renk” dedi bana teslim ederken. En yakın zamanda da ziyaretine gelecekmiş. Öyle söylememi istedi sana. Elçiye zeval olmaz ne de olsa.

Uzun lafın kısası, biz iyiyiz, Mustafa Abi. Gözün arkada kalmasın sakın. Bıraktığın her şeye sahip çıkıyoruz senin ardından.

Bu mektubumu da toprağına gölge eden ulu çınarın kovuğuna, öncekilerin yanına bırakıyorum. Kim bilir belki bir gün sen, ben, hepimiz, hiç kimse olduğumuzda, birilerinin eline geçer. Açar, okurlar. “Buralarda da ne güzel insanlar yaşamış, ne güzel dostluklar varmış” derler. “Hele hele bir de Mustafa Abi varmış ki dünyalar iyisiymiş…”