Yazar: İnanç SU

Rosinante’nin motorunu çalıştırdı. Saçlarını arkasında toplayıp kaskını taktı. Rosinante’nin kişneyişleri “Artık gidelim” diyordu, kırmadı atını, bastı gaza. Rüzgârı hissetmeye başlayınca özgürlüğün rüzgâr koktuğunu düşünürdü. Tüm şehri ardında bırakmak istercesine sürüyordu atını. Sigara isteği şehri ardında bırakma isteğinin önüne geçmişti, Rosinante’nin yularını çekip durdu. Rosinante’yi bağlayıp kaskını çıkardı. Saçları dağılırken yıldız kaydı, dilek tutamayacağı yıldızlardan biri daha kaymıştı, işte. Bankın köşesine otururken zırhından bir sigara çıkarıp yaktı. Bu zırhı yeni almıştı ve birilerinin ona motorcu ceketi demesi onun için önemli değildi, zırh zırhtı. Birilerine bakarsa, o birileri çok şeyler söylüyordu ve…

Devamını Oku

Evine son bir defa daha baktı. Askılıktan şapkasını alırken eviyle sessizce vedalaşıyordu, boğazına bir düğüm takıldı, zordu insanın eviyle vedalaşması… Fakat yapılacak bir şey yoktu. Devlet böyle emretmişti, gidecekti. Yaşadıklarını, anılarını düşünürken boğazındaki düğümün gözünde bir yaşa dönüşeceğini hissetti. Sulu gözlü olmayı sevmezdi. Hem, dışarıda bekleyen ailesini daha fazla bekletemezdi. Demiryollarının amblemi, sarı yaldızlı şekilde kırmızı şapkasının üzerinde parlıyordu. Şapkasını babadan yadigâr ahşap bavulunun üstüne bırakıp evin kapısını çekti; fakat kilitlemedi. Oysa alışkanlığıdır; en az iki kere kilitlerdi evin kapısını. Ama bu sefer kilitlemeye gerek yoktu. Hırsızların bu evden çalacağı…

Devamını Oku