ÇENE
Eski bir arkadaş, lafın çok uzadığı, lafın uzadıkça işin geciktiği zamanlarda, işin bir ucundan tutar, ağzının kenarıyla şöyle derdi: “Bir kelle aldım, sırf çene çıktı!” Anadolu’da, herhangi bir gereklilik olmadan, öyle laf olsun torba dolsun, vakit geçsin, dostlar alışverişte görsün kaygısıyla yapılan sohbete ne derler? Çene çalmak… Her mecliste, her ortamda çok konuşana ne derler? Çenesi düşük… Her mecliste, her ortamda çok konuşmakla beraber, kendini dinletmeyi bilene ne derler? Çenesi kuvvetli… Şu halde bizim eski arkadaşın, “Bir kelle aldım, sırf çene çıktı” demesi tevekkeli değil. Adam görmüş, anlamış, çözümlemiş, adını…
Devamını Oku