İŞÇİSİN SEN İŞÇİ KAL!
-MERSİN-
Steinbeck şöyle demiş:
“Sosyalizm köklerini Amerika’da bulamaz. Çünkü fakirler kendilerini sömürülen bir sınıf olarak değil, geçici olarak sıkıntı yaşayan milyonerler olarak görmektedir.”
Kitabın ortasından konuşmamış mı?
Bizde de öyledir.
Gez Anadolu’yu baştanbaşa…
Dolaş bucağı yurdu…
“Ben işçiyim işçi kalacağım” diyen kimseyi bulamazsın.
Herkes geçici süreliğine işçidir.
Hele biraz çalışsın…
Üç beş sermaye yapsın…
Köydeki tarlayı da satsın…
Sen o zaman gör bizim İşçi Mamo’yu.
Olmaz tabii.
* * *
100 İşçi Mamo iş hayatına başlar.
Bunlardan 5’i, şansı dönerse, uyarına gelirse, işini bilirse, adamını bulursa, gözünü karartırsa patron olur.
95 İşçi Mamo işçi olmaya devam eder…
Derken 100 İşçi Mamo daha gelir…
Onlardan da 5’i patron olur…
Sonra 100 İşçi Mamo daha gelir…
Onlardan da 5’i patron olur…
Bu sarmal böyle devam eder.
İşçiler işçi kalır; Mamolar Mamo, Hamolar Hamo…
Fakat İşçi Mamo bunları ne bilsin?
İşçi Mamo bunları düşünmeden, kafasını da pek yormadan çalışır, didinir, yerinde sayar.
Yerinde sayarken bazen hayaller kurar.
İşte güzel bir ev hayal eder, ne bileyim bir ufak araba, zor günler için kenarda üç beş altın, yapabilirse köyde bir ev…
Olmaz tabii.
* * *
İşçi Mamo hatta bazı dönemler yerinde de saymaz.
Geriye gider.
Daha da fakirleşir.
Kıstıkça kısar, kestikçe keser.
“Tutumlu olursak belki geçim iyi olur” der İşçi Mamo.
Tutumlu olur.
Peynirin en kötüsü, zeytinin en kötüsü, meyvenin ıskartası, çürüğü, ekmeğin halk olanı, tütünün bandrolsüzü, kıyafetin adisi ve çakması girer İşçi Mamo’nun evine ama yok, kâr etmez.
Yine de geçinemez.
Sonra kira artar.
Elektrik, su parası artar.
Maaş zayıf, İşçi Mamo kısa, de bakalım!
İşçi Mamo’nun bu durumlarda kafasının tası atar.
“Ulan arkadaş,” der, “emekse emek, çalışmaksa çalışmak… Bir ellere bak, bir de bana bak. Yaşamak mı ulan bu yaşamak”…
Öyle anlarda sendikalaşmayı düşünür İşçi Mamo.
Sol partilerden birinde örgütlenmeyi.
Örgütlü olmak çünkü iyidir, işçiyi güvende tutar.
Hem ne demiş eskiler:
“İşçi hakkı sendika ile kaimdir!”
Olmaz tabii.
* * *
Evvela işçi sendikası satar İşçi Mamo’yu.
Sonra sol partiler, “Biz sınıf siyaseti yapmıyoruz” diyerek satar İşçi Mamo’yu.
İşçi Mamo dımdızlak ortada kalır!
Öyle zaman gelir ki…
İşçi Mamo 1 Mayıs’ta alanlara çıkmak ister, sendikası çıkmaz.
1 Mayıs kürsüsü kurulur, İşçi Mamo’dan başka herkes konuşur, İşçi Mamo kendi gününde konuşamaz!
* * *
Ne demiş Steinbeck?
“Sosyalizm köklerini Amerika’da bulamaz. Çünkü fakirler kendilerini sömürülen bir sınıf olarak değil, geçici olarak sıkıntı yaşayan milyonerler olarak görmektedir.”
Bizde İşçi Mamo da bir zamanlar öyleydi.
Geçici sıkıntı çektiğini sanırdı.
Bir gün baktı ki kazın ayağı öyle değil, bizim Mamo bildiğin işçi.
Proleter.
Mülksüz.
Sefil.
Zincirlerinden başka kaybedecek bir şeyi de yok İşçi Mamo’nun.
Mamo bunun farkına vardı, uyandı ama o uyandığında baktı ki sendika kalmamış, sol parti kalmamış, sosyalist mosyalist kalmamış.
* * *
Şöyle bir 1 Mayıs alanının etrafında dolaştı İşçi Mamo.
Pankartlara baktı.
Sloganları dinledi.
Geleni geçeni süzdü.
Gözü kendisi gibi işçiler aradı.
Bulamadı.
Olmaz tabii.
* * *
Akşam vardiyası vardı, gölgeliklerden geze geze evine geldi.
İşçi servisine bindi.
“İşçisin sen işçi kal” diye mırıldandı İşçi Mamo.
Arka koltukta oturan işçi arkadaşının belli belirsiz sesi geliyordu:
“İki sene daha görürsün beni bu servislerde. Tarlayı da satınca bak gör bu kardeşini nasıl bir işletme açacak…”
