“YARIN YARIN” ROMANININ YARINI OLMAYAN KADINLARI
Geçmekte olan bir yılın daha son günleri… “Herkes kendi yoluna gitti. Herkes kendi yoluna… Herkes. Bir seninle ben kalakaldık orta yerde. Düşünüyorum, düşünüyorum, düşünüyorum… Hâlâ anlamadığım o kadar çok şey var ki… Karamsar değilim, inan. Olmamaya çalışıyorum hep. Yaşamakta direniyorum.” (s.374) Yarına ertelenen bir sürü şey: hayaller, beklentiler, umutlar, arzular, korkular… Şöminedeki odunlar çatırdayıp yandıkça ısınıyor odanın içi. Önümde uzanan göl, buz tutmuş nerdeyse. Dağ taş beyaza bürünmüş. Balkona açılan camın önündeki koltukta oturuyorum. Aklımdan bir sürü şey geçiyor, düşünüyorum. “Yarın Yarın” romanının sonunu az önce okudum. Yaşamakta direnmek… 1976’da…
Devamını Oku