Blog

Cemil ile Cemile, aynı mahallede büyüdüler. 1980’lerin sonları. Apartmanlar şimdiki kadar yaygın değil, evler ekseriyet müstakil. Toplum kapalı. Öyle sevgili olmak, gezmek dolaşmak ne mümkün? Uzaktan uzağa sever birbirini o zamanın gençleri. Ve de baraj sorusu o zamanlar üniversite sınavları… * * * Sınava girecek misin? Girersen kazanabilecek misin? Kazanırsan gidebilecek misin? Gidebilirsen okulu tamamlayıp mezun olabilecek misin? Sınavı kazanırsa çünkü genç kıza “Evlen artık” baskısı dört sene daha ertelenecek. Genç erkeğe de “Askerliği aradan çıkar, bir an evvel hayata atıl” baskısı dört sene daha ertelenecek. İşte Cemil ile Cemile,…

Kral çıplak değil, sensin çıplak… Otoriter rejimler, yalnızca bir kişinin ya da iktidar partisinin kararıyla ortaya çıkmaz; toplumlar da bu rejimlerin oluşmasına zemin hazırlar. Bir diktatör, önceden hazırlanmış bir sahneye çıkar. Bu sahne; krizin, korkunun, güvensizliğin ve kolektif çaresizliğin ördüğü bir atmosferdir. Hannah Arendt’in deyimiyle, “kitlesel yalnızlık ve köksüzlük, totaliterliğin asıl mayasıdır”. Toplumun birey olmaktan vazgeçtiği, vatandaşın sorumluluk duygusunu bir lidere devrettiği ve düşünce yerine sadakatin prim yaptığı dönemlerde otoriter yönetimler kolaylıkla yer bulur. Yani halk “Bir kurtarıcı gelsin” diye dua ederken aslında kendine yapılacakları dert edemeyecek hale gelmiş demektir.…