Blog

“İnsan, yarası yarasına değeni sever ancak.” – Ece TEMELKURAN “Kurt kocayınca kuzuya maskara olur” derler. İki binli yılların başında birkaç defa altı ay, son olarak da iki yıl süreli olarak ve çok girişli İngiltere vizesi almıştım. Bunun sonucu olarak da Schengen vizesi ile gidilen ülkelerin kapıları bana açılmıştı. Vize aldığım halde gitmediğim Yunanistan, Macaristan; İngiltere vizesini görünce altı ay çok girişli vizeyi anında veriyorlardı. Pasaportum yeşil olanından daha değerliydi! On yıl içinde üç kez Schengen vizesi alarak gittiğim Yunanistan, son vize başvurumu reddederek gezip görme özgürlüğümü elimden aldı. Son darbeyi…

1835 yılında Fransız bir bilgin Söke’ye geliyor. Söke, Büyük Menderes Ovası’nın verimli topraklarının geçtiği bir Ege ilçesi. Bu bilginin yazdığı, “Türkiye Tarihi” kitabında, Söke’nin ilk adının “Suköy” olduğu, sonraki yıllarda da “Sukü” ve en son olarak da, söyleme kolaylığından dolayı “Söke” olarak evrildiği yazıyor. Binlerce dönüm pamuk tarlaları, Menderes’in antik limanlarla çevrili büyülü atmosferi, denizlerle çevrili komşu kasabaları, her üç aileden birinin çiftçilikle geçimini sağladığı bir şehir… Bunca zenginliğe, bunca kültüre sahipken Âşık Daimi’nin türküsünde söylediği “bunca gamı, bunca derdi” çeken şehir. Herhangi bir Avrupa şehrinde bile rastlanmayacak güzellikteki “Otel…

İçimiz çok yaralı. Ruhumuz çok karalı. Üstümüzden füzelerin geçtiği, yaralar yarası ve karalar karası bir çağın ortasında yaşıyoruz. Hastaneler, okullar bombalanıyor. Bebekler, çocuklar ölüyor. Belirsizlik tüm dünyayı sarmış, dünyanın sorunu üstümüze üstümüze geliyor, bize nefes aldırmıyor. Darbeler alıyor insanlık, pandemilerden geçiyor; depremlerin ortasında kalakalıyoruz. Savaşın orta yerindeyiz. Yanı başımızda sirenler çalıyor. Ne olduğunu anlamıyoruz. Akdeniz, korkunun iklimi oluyor. * * * Kuzey yarımküremizde savaşlar olurken bir yandan da bahar yaşanmaya çalışılıyor. İçi yaralı, ruhu karalı bizler baharı nasıl yaşayacağız ki… “Bir dağ keçisi gibi yalnız dolaştım/ yorgun tepelerde, içli vadilerde,…

Oysa dışarısı bahardır. Oysa şarkılarda şiirlerde dile geliyordur düşen cemrelerin cıvıltısı. Oysa bir ağacın gölgesinde “unutulmuş bir sesin sözcükleri kulağını öpüyordur” şairin. “Taraça gibi kalplerimizin merdivenlerini yokluyordur”; bir aşağı, bir yukarı. Fesleğen kokusu, sevgilinin kokusu… Eski zaman aşklarını yeni zamana taşıyordur. * * * Ama içimiz savaşların kara kışını yaşıyordur hâlâ. Yüreğimiz ölümlerin uzun yasını tutuyordur hiç bitmeyecekmiş gibi. Şehirlerin üzerine füzeler yağarken baharın hangi mutluluğundan söz edilebilir ki? Şairin dediği gibi, “eyvahlar hep gürültülüdür”. Eyvahların eyvahı füzeler, gümbür gümbür dünyanın haritalarını yeniden yeniden şekillendiriyordur. “Yer çekimi medeniyetleri bileğinden kesiyordur”,…