Kategori: TOPLUM

Sabahın ilk saatlerinde Kartalkaya’da yanan Grand Kartal Otel’in önünden canlı yayın yapan muhabirlerin yüzleri ile sözleri birbirini tutmuyordu. “10 ölü, 32 yaralı” olduğunu söylüyorlardı ama yüzleri, durumun daha vahim olduğunu anlatıyordu. Saatlerce öyle devam ettiler yayına, “Bolu’da yangın faciası: 10 ölü, 32 yaralı” altyazısı saatlerce ekranlarda kaldı. Haber kanallarının yöneticileri ve muhabirler sorumluluklarının farkındaydı. Ölenlerin sayısını ve özellikle de isimlerini resmi açıklama ve doğrulanmış bilgi olmadan haberleştirmenin riskini almıyor; insanların acısına saygı gösteriyor, daha da üzmekten kaçınıyorlardı. Hatta öğleden sonraya kadar otelin adını bile vermediler yayınlarında. Sözcü yazarı Nedim Türkmen’in,…

Mazot pahalı… Elektrik pahalı… Doğalgaz pahalı… Su pahalı… Et pahalı, ekmek pahalı, bal pahalı, börek pahalı, süt pahalı, yoğurt pahalı, yumurta pahalı, zeytin pahalı, peynir pahalı… * Yeter mi? Yetmez ama evet, say baba! * Kiralık ev pahalı… Satılık ev pahalı… Sıfır araba pahalı… İkinci el araba pahalı… Televizyon pahalı, telefon pahalı, fırın pahalı, buzdolabı pahalı, klima pahalı, süpürge pahalı, çamaşır makinesi pahalı, bulaşık makinesi pahalı, ütü pahalı, ütü masası bile pahalı, çamaşır askılığı bile pahalı, çamaşır ipi, çamaşır sepeti, naylon leğen bile pahalı… * Yeter mi? Yetmez ama evet,…

Karların arasında alev alev yanan bir otel… Birbirine bağlanıp yaşama tutunulan çarşafın beyazından eser yok, griye çalıyor. Tatiller, bayramlar, özel günler cana mal olmak zorunda mı? Milli yasımızın bu seferki durağı Bolu… Kartalkaya, kara bürünmüş olsa da alevleri söndürmeye yetmedi. 78 canı koparıp aldı bizden… Sırf o kar tatiline gitmek için can atan onlarca çocuğumuzun hayatı yarım kaldı ya da anne babası olmadan artık hayat onlar için eksik devam edecek. Tatile kan değil, kül bulaştı! Gelen yayın yasağından dolayı bazı sorular yanıtsız kalsa da cevabı net olan tek bir soru…

Galiba yaygın medya; âlemi kör, sağır sanıyor ve hep beraber “ahali kandırmaca” oyunu oynuyorlar. Türkiye’nin, HTŞ ve Suriye Milli Ordusu’nun saldırılarında hiç payı yokmuş, onlar tamamen bağımsız hareket ediyorlarmış gibi anlattılar Suriye’de iç savaşın alevlenmesini. Fakat öte yandan haritadaki değişimi ve Halep kalesine Türk bayrağı asılmasını ülkemiz adına kazanç saydılar. Soğukkanlılığını yitirmiş ve –Mehmet Ali Güller’in deyimiyle– “fetih çılgınlığına” kapılmış bir gazetecilik yürüttüler. 12 yıl önce Türkiye’nin, Suriye’deki iç savaşa müdahil olmasını sorgusuz sualsiz destekleyen medya gücü, yine çizmelerini kuşandı. Akşam gazetesi, Mehter marşıyla Halep’e yürümeye başladı bile. “Mehter marşıyla…

“Biz bu kadar eğilmezdik çocuklar olmasaydı” diyordu Behçet Necatigil bir şiirinde. Öyle miydi gerçekten? Eğilmez miydik çocuklar olmasaydı? Behçet Necatigil bu şiiri yazdığında 1950’lerin sonlarıydı. Memlekette demokrasi mi “demirkırasi” mi öyle bir şey vardı. İktidardakiler hep eski Türkiye’yi kötülüyordu. Kendileri iktidar olunca halkın cebinin para, sofrasının et gördüğünü söylüyorlardı. “Memleketimiz dâhilinde fukaralık yoktur” diyorlardı. Yoksul olduğunu, geçinemediğini anlatmak isteyen olursa onları azarlıyorlardı. Tuzu kuru olanlar, keyfi yerinde olanlar, geçimi iyi olanlar, sofradaki ekmeğin hesabını yapmadan gönüllerince yaşayabilenler; fukaralara kızıyorlardı. “İş beğenmiyor bunlar” diyorlardı. “Çalışana iş mi yok?” diyorlardı. “Lüks harcama…