Blog

Ertesi sabahın bugünü aratması için sebep yok. Bugünü çoktan yitirdik çünkü. Bekle. Belki gün doğar, şanslıysan bir parçası yüzüne düşer. Boğazın düğümlenmezse belki bulutlara nefesin yürür. Mevlüt Çankaya, Konya, 42. İki çocuk babası, kamyon şoförü. Yağlı ilmiğin bir ucunu ekmek teknesine bir ucunu nefesine doladı. Bir günü daha olmadı. Oysa yaşamak bu yangın yerinde; insanın tek marifeti. Aksi istikametin sonu meçhul. Sorarım size, direnişin son halkası mıdır yaşamdan feragat, yoksa bir vazgeçiş mi? Sürmek cansız bedenini, varlığını yadsıyanın ayaklarının dibine… Geri çekilmek mi, yoksa yüzüne tükürmek mi? Bir geminin bahsini…

Devamını Oku

Osmanlı Devleti’nin çöküş tarihi, 1699 Karlofça Antlaşması ile başlatılır. Sonra 1718 Pasarofça anlatılır. Tarih kitaplarında hep aynı düzen ve şekil vardır: Savaşlar, antlaşmalar ve kaybedilen topraklar… Oysa çöküşün nedeni şekil değil, zihniyettir. Osmanlı’nın çöküşü, 1440’da Gutenberg’in Almanya’da ilk hareketli matbaayı kurması ile başlamıştır. Zira aynı matbaanın Osmanlı’ya kurumsal olarak girmesi 1727’yi bulacaktır. Yani 287 yıl sonra! Dikkat edilirse, Osmanlı Devleti’nin İstanbul’u fethettiği yıllarda, Avrupa matbaayı tecrübe etmeye başlarken, Osmanlı çağı takip edememiş ve geri kalmıştır. II. Mahmut Dönemi, geri kalmışlığın farkına varıldığı ve artık çare aranmaya başlanan bir dönemdir. Yani…

Devamını Oku

“Yol belli olursa ikircikliğe, tereddüde yer kalmaz.” – Dr. Hikmet Kıvılcımlı Sözlükte “yol”, bir yerden bir yere gitmek için aşılan uzaklık olarak tanımlanır. Alevilikte “Yol bir, sürek bin bir” derler; tasavvufi anlamda insanın kâmil olma yoludur. Sosyalizmi kurma yolunda ise mücadeledir, kavgadır, direniştir. Halkımızın ‘yolu’, devrimcilerimizin ‘yolu’, partizanların ‘yolu’ vardır. Bir de beri yanda Dr. Hikmet Kıvılcımlı’nın Türkiye Sosyalist Hareketi’nin teorik sorunlarının çözümü amacıyla kaleme aldığı, 9 kitaptan oluşan ve ‘Yol’ adını verdiği rehber çalışması vardır. Diyeceksiniz ki, bu girişten sonra bir yol, seyahat, gezip görülen yerleri anlatan yazı çıkar…

Devamını Oku

Hava epeydir soğuktu. Sobayı yakmak için odun almaya üşendi. Bilgisayarın başına oturdu. Haberlere göz attı. Boğaziçi Üniversitesi’nde gençler ayaktaydı. – Kayyum rektör istemiyoruz! – Özgür üniversite! – Polis dışarı, bilim içeri! Sloganlarla, günlerdir yer gök inliyordu. “Ah, yaşadığım sürgünlük olmasa ben de orada olurdum” diye geçirdi içinden. 30 sene önceye gitti. Öğrenciydi. Ankara Üniversitesi Dil Tarih Coğrafya Fakültesi’ne büyük bir kortejle yürümüşler, kortejin başı okul bahçesine girince polis ablukasına alınmışlardı. Dehşet bir polis saldırısıyla okulun dar ve küçük olan ön bahçesinden daha korunaklı olduğunu bildikleri ana binaya kaçmak zorunda kalmışlardı.…

Devamını Oku