Blog

Yıllar yıllar önce bir pastanede oturuyorum. Çay-poğaça ikilisi önümde… Midemden gelen gurultuları kesiyorlar, sağ olsunlar. Hava soğuk denebilecek kadar serin ve de bulutlu. Tam uyku havası. Karşı masada da biri oturuyor. Orta yaşlarda bir adam. Sadece çay ve sigara içiyor. Biraz telaşlı. Gözü yolda. Birisini bekliyor sanırım. Kapıdan bir kadın giriyor içeri… Adamın gözündeki pırıltıyı pastanedeki herkes fark ediyor. Beklenen kadın geldi herhalde. Sigarasından alelacele bir nefes çekip söndürüyor ve ayağa kalkıp kadına doğru yürüyor, yanaklarından öpüyor, kucaklıyor: “Canımmm… Hoş geldin. Gel… Çay içer misin? Ya da salep?..” Kadın üzerindeki…

Kömür sobasının üzerindeki güğüm arada bir tıslar, onun yanındaki ıhlamur dolu çaydanlık fokurdar, soba arada bir harlanır, gür gür ederdi. Sobanın, güğümün, çaydanlığın sesine duvar saatinin tik takları karışırdı, böyle inceden inceden, geriden geriden. Ama bunlar birer sesmiş gibi gelmezdi bana. Bunlar adeta odanın sessizliğinin ritmi gibiydi. Sessizliği bazen, pencere dibindeki somyada oturup bahçeyi izleyen Gelinbacı bozardı. “Ah ah! Yalan dünya!” derdi Gelinbacı. Bazen de sofra bezinin üzerinde hamur açan annemin sessizliği bozduğu olurdu. O da derin bir nefes alır ve öyle derdi: “Yalan dünya, yalan dünya…” * Ben, kömür…

Bir Akdeniz ikindisi… Bir yaz ikindisi… Bir ağustos ikindisi… Şiirin, aşkın, özlemin coğrafyasında –öyle geçmişken kendimden– bir tutkunun soluk alıp vermelerinde dizelerin, mısraların esaretinde bir türkü tutturmuşum. “Kalbimde ötüp durdu ağustos böcekleri” diyen şairin peşinden gidiyorum, öylesine. Bir sessizlik esintisi çarpıyor yüreğime o vakit; ben yüreğimin peşinde, ben özgürlüğün peşinde. Şöyle diyor Akdenizli şair: “Her gece/ gün ışığıyla dolan bir şehir biliyorum/ ve her şey büyülenmiş oluyor o an. // Bir gece ayrıldım. // (…) // Beyaz boyalı/ gemiden/ şehrimin gözden kaybolduğunu/ gördüm/ geride/ bir kucak dolusu/ ışık bırakarak/ huzursuz…

Üzgünüm! Hem de çok! Son günlerdeki gelişmeler beni öylesine yıprattı ki… Umarsızlık ne kadar acı. Sinirlerim oldukça bozuldu. Alıp kendimi bir ustaya götürdüm. “Usta, şu Aydın’a bir bakıver; son günlerde fena halde bozuk” dedim. Usta beni uzun uzun inceledi. “Öncelikle kafatasının attığını söylemeliyim. O eksik. Sinirleri fena halde bozulmuş. Dingilde çarpıklık var. Müthiş bir depresyona girmiş. Karbüratör delinmiş ve…” Ve diğer bozulan taraflarımı anlatırken sessizce oradan ayrıldım. Bir ağacın altına oturup derin düşüncelere daldım. Ve sonra alıp başımı yürümeye başladım. Farkında olmadan öylesine uzun yürümüşüm ki kendimi Trabzon’da buluverdim. Yol…