ÇEVİRİ ŞİİR / ‘KAÇIŞ’
-İSTANBUL-
Tamamen senin gibi düşünüyordu
ve güvenli bir edayla konuşuyordu.
Uyuduğunda çekirgeler gibi binalardan düşen
kadınlar görüyordu.
Ruhları üzerine kâğıt oynayan erkekler
ve felaketten habersiz evcilik oynamaya
devam eden çocuklar…
Ona sordum:
“Daha önce folklorla ilgili bir şey okudun mu?”
Orta parmağını havaya kaldırıp yanımdan gitti.
Tamamen senin gibi düşünüyordu
ve güvenli bir edayla konuşuyordu.
Şiir yazarken;
unutmaya çalıştığı sokaklarda
bir çocuk olarak görüyordu gölgesini.
Sokaklar ise kovalıyordu onu
tıpkı kimliğinin kovaladığı gibi.
Seslendi ona:
“Beni de götür,
hazirana beni de götür.
Eğer Güney’e gidersen
ya da pişersen bir incir gibi
Anadolu’nun bir tepesinde
beni de götür.
Pazarlarda baharatların kokusunu keşfederken
en güzel günlerini kaybetsen bile
beni de götür.”
Tamamen senin gibi düşünüyordu ve güvenli bir edayla konuşuyordu.
Ta ki yolun ortasında gölgesini bıçakladığı görülene kadar…
Ve sonra saklandı Diyarbakır’daki halayların arasına…
Sordum:
“Folkloru sever misin?”
Kana bulanmış gömleğini çıkardı
ve havaya doğru sallamaya başladı!
|
ŞİİR: AHMAD ZAKARİA
ÇEVİRİ: MELEK DENİZ ÖZDEMİR
|
