Blog

Güneş doğsa bile bazısı karanlıkta kalır, gözleri aydınlıktır da zihin zifiri karanlıktır. Sevgili dostum Utku Özbay aracılığı ile bir yazı okudum ve anladım ki biz toplum olarak hâlâ bilim ve kalem namusunu edinememişiz. Bir şeyi ele alırken şoven ve dinsel duygularımızla hareket ediyoruz. Tarafsız ve salt olarak ele alma yetisini edinememişiz. Bu adını bile anmaktan ar ettiğim yazı, ‘Türkiye Yazarlar Birliği’ diye bir yerde yayınlanmış, ilk kez duydum ve duymamaktan da yeis duymadım. Yazının ismi “Nâzım’ı Moskova’da Anmak”… Nâzım’ın mezarı başında anılması zatı rahatsız etmiş. Bu durum üzerine Nâzım’ın şiire…

“Bir kentte hayran kaldığın şey, onun yedi ya da yetmiş yedi harikası değil; senin ona sorduğun bir soruya verdiği yanıttır. Ya da onun sana sorduğu ve ille de yanıtlamanı beklediği sorudur.” – Italo Calvino / ‘Görünmez Kentler’ İnsanlık âlemi, koronavirüs salgınıyla bilimsel çareler ışığında çabalamayı sürdürürken evde kalmanın önemine vurgu yapılıyor. Kentlerin caddeleri ve sokakları insansızlaşmaya başlayınca ışıltılar azaldı, büyü kayboldu. Yeni ışıltılar, yeni sesler, salınan güzellikler sergileyen ağaçlar ve kuşlar ruhumuzun kapısını çalıyor. Yeni yeni ötmeyi ve uçmayı öğrenmeye başlamış yavru bir serçenin sesini duyunca izlemeye başladım. Benim onu…

Seni biriktirdiğim bir defterim var, sanki tanıdığımdan beri azalmadan korkarcasına istifliyorum oraya. Bazen aynı cümlelerini yazıp bile bile, bilmiyormuş gibi kalbime göz kırpıyorum. Korkun nereden kaplan kesilirse oradan biriktirmeye başlarsın. Bazılarımız mercimek bazılarımız şiir istifler savaş zamanlarında, hayatın savaşında ben, ‘Didem Madak’lar biriktirdim. Beyin sapı, tehlike anında “Kaç ya da savaş!” der; ama aynı beyin sapı hangi orta ve üst beyne hizmet ediyorsa savaşma ve kaçma şeklini ona göre belirler. “Korona günlerinde aşk” dedim başından beri buna, “Kolera Günlerinde Aşk”tan ilham alarak. Ya sevgili ya düşman olarak bağra basılmak… Bugünleri…