GEÇMİŞİN BAKİR BAĞLARI
-İZMİR-
Bahar giyinmiş ağaçların eteklerinde boy veren gelinciklerin rengi allara yeşillere bürünmüş, dans ediyorlar doğada. Yeni zaman Türkiye’sinin ağırlığına katlanabilmek için eski zaman Türkiye’sindeki anlara götürüyor beni düşüncelerim.
Baharla uyanan doğanın bende bıraktığı hissiyatla Mustafa Dayı’mın mahalleye gelişini, “Taze sebze meyve geldi!” diye bağıran sesini anımsıyorum. Annem ile birlikte hemen kapıya koşar, o yorgun adamın soluklanması için su taşır, kısa bir an da olsa onu kapının basamağında dinlendirirdik.
Kara beygirin iki yanına oturtulmuş kocaman küfelerin içi sebze ve meyveyle dolu olurdu. Annem kardeşim ve benim Işıklar Semti’ndeki dayımın bağına gidebilmemiz için iki dolmuş değiştirdiğimiz uzaklığı, dayımın atının yularına bağladığı el örmesi kıl ipi eline sararak ta buralara kadar yaya gelmesi bizi görmek için olurdu. Hem ablasını görecek hem de taze ürünlerinden onlara tattıracaktı. Azıcık oturup soluklandığında ise kenarları çizgili renkli mendiliyle helal terini silerdi. Hiç unutamam.
Sıcak yaz günleri annem ipekli döpiyeslerini giyer, kardeşimle benim başımızda hasır şapkalar olur, iki dolmuşa binip indiğimiz duraktan beyaz tozlu patika yolda yürüdükten sonra muhteşem bağlara, bahçelere varırdık. Dayımın bağ evinde yaşlı halamızın dizinin dibinde oturup hal hatır sorduktan sonra bahçedeki üzüm çardağının altında dinlenirdik. Hem tahta sandalyelerde oturup hem de elimizi uzattığımızda koparacağımız ak ve kara üzüm salkımlarını alırdık.
Etrafı taşla örülmüş kuyunun üzerine dönme dolaplar yapılmış. Kara beygirin gözleri bağlı olduğu halde dolabı döndüren ipleri çekmesiyle birlikte dolap her bir tur yaptığında tahta kovalar dolup boşalıyor. Bütün bağın su yolları böylece sebze ve meyvelerin can bulup serpilmesini sağlıyor.
İtalyan yazar Italo Calvino’nun dediği gibi: Geçmiş, donmuş bir zamandır! Ben de o donmuş zamanın bakir bağında dolaştım bugün. Şimdi birer yıldız olduğuna inandığım geçmişin emekçilerine selam gönderiyorum.
