HAYATIN ANLAM VE ANLAMSIZLIĞI ÜZERİNE
-İZMİR-
Kaldırım taşlarına uzanıyorum, halkım. Yerlere sarılıp elektrik telleri arasından yıldızları seyrediyorum. Her bir ışık zerreciğine dalıp hayatın anlam ve anlamsızlığını varoluşsal sancılarım eşliğinde düşünüyorum.
Her şey nasıl başladı? Çıplaktan bir Âdem yaratıldı, sonra Âdem çok sıkıldı, hayatın anlam ve anlamsızlığı hakkında kafa yormaya başlamasın diye çıplaktan Havva yaratıldı, ardından ikisi beraber sıkıldılar ve işlerine koyuldular!
Hayatın anlam ve anlamsızlığını düşünenler cennetten sürgün edilirmiş, cehennemde de yer edinemez, yeryüzünde acılar içinde kıvranırmış. İşte, ben de bu suretle cennetten sürgün edilmiş ve cehennemde yer edinememiş zayıf benliğimle yeryüzünde, kaldırım taşlarına uzanıp acılar çekiyorum. Zihnimin konumlanmaya can attığı beynimdeki yüz milyar sinir hücremle düşünüyor, lakin ne hayatın anlamını bulabiliyorum ne de anlamsızlığını. Deha ile delilik arasında süregelen çelimsiz yaşamımda cevaba ulaşamıyor ama sorular sormaya devam ediyorum.
Felsefi düşünüş ve düşünürleri aklımca tanrısallaştırıyor, dizlerimin üstüne çöküp onlara ilahi türküler mırıldanıyorum. Kimi zaman kafamı duvarlara vurup vurup parçalıyor, kimi zaman da teker teker söküyorum saç tellerimi. Var olmanın dayanılmaz ağırlığına katlanamıyor, altında eziliyorum. Her gece aynı yolsuz düşüncelere dalıyor, ölüm eşiğinde bir kahve molası veriyorum ve her sabah aynı yoksul düşüncelerin ırmağında ellerimi, ardından da biçimsiz yüzümü yıkıyor, kahrolası kesik nefeslerden alıyorum.
Ve döngü hiç sapmaksızın dönmeye devam ediyor, ben ise her seferinde “küllerinden yeniden doğmuş” haline bürünüyorum. Zaman makinesinin ileriye ama her zaman ileriye ilerleyen dişlilerine takılıp da yine hayatın anlam ve anlamsızlığı üzerine yazıp çizmelere adımlar atıyorum.
Karar saati geldi, halkım! Çok öncelerde yaşamış ölü tanrılarımın da söylediği gibi, yoksa hayatın tek bir anlamı var, o da hayatın ne kadar anlamsız oluşu mu?
