BİZ NELER BAŞARMADIK Kİ?
-İZMİR-
Nasıl oluyor da aklımız hatırlamak için bu kadar güçlüyken unutmaya çalıştığımızda böylesine çelimsiz kalıyor? Aklımız da her seferinde “İşime gelirse”ler mi oynuyor yoksa? Ve bizler; düşünen, hisseden, acı çeken (en büyüklerinden) insancıklar olarak böylesine zeki iken nasıl oluyor da hep en büyük akılsızlıklardan kendimize pay çıkarıyoruz?
Belki düşünmek istemiyoruzdur ya da belki de “aptalı oynamak” oyununda kazanmak istiyoruzdur. Her oyunu kaybettik (bkz. hayat ve ölüm), bari aptalların kazananı olalım, değil mi? Bizim gibilere (hayatta ve ölümde kaybedenlere) kimse çıkıp da “Aşkta kazanırsın” da diyemiyor. Onlar da biliyor çünkü hayatlarını da ölümleri gibi kaybedenlerin aşkta dahi kazanamayacağını…
Sahi, biz bunca zamandır neyi başardık? Ne yaşayabiliyor ne de ölebiliyoruz. Doğru düzgün becerdiğimiz tek iş var, o da acı çekmek mi? O zaman, haydi, ayağa kalkalım ve kendimizi yüceltelim! Mutlu insanlar konseyinden bizi alkışlayan çıkmaz, tabii. Sonra da buna ağlarız. Hiç kimse elini omuzlarımıza koyup “Tebrikler, başarılarının devamını dilerim” demeyecek mi? Ya da yeni bir gün doğduğunda birisi çıkıp “Bol şans, umarım bugün bir önceki günden daha çok acı çekersin” dilemeyecek mi?
Endişelenmeyelim, kardeşlerim; biz şansa gerek duymadan da yatağımıza gömülüp acılar içinde kıvranabiliriz. Milli hüzün teşkilatlarında en gizli görevlerde yer alabilir, gözyaşlarımızı aynalardan bile saklayabiliriz. Düştüğümüz çukurlarda yardım eli beklemiyormuş gibi çürüyebilir, çığlıklarımızı hep en sessizlerinden seçebiliriz.
Gördünüz mü, aslında biz ne kadar yetenekliyiz? Hiçbir takdir beklemeksizin ruhumuza bütün kasveti dolduruyoruz. Hiç olmazsa mütevazılığımız için gurur duyalım kendimizle ve bütün yansımalarımızı tebrik edelim. Ne kadar büyük ve ne kadar çok acı çektiğimizi kimse bilmese de olur. Kendimiz söyler, kendimiz dinleriz.
Israr eden olursa da kimliğimizi saklamak için en iyi bildiğimiz iş olan kahkaha maskemizi takar ve yanlarından geçer gideriz.
