Blog

Bahar giyinmiş ağaçların eteklerinde boy veren gelinciklerin rengi allara yeşillere bürünmüş, dans ediyorlar doğada. Yeni zaman Türkiye’sinin ağırlığına katlanabilmek için eski zaman Türkiye’sindeki anlara götürüyor beni düşüncelerim. Baharla uyanan doğanın bende bıraktığı hissiyatla Mustafa Dayı’mın mahalleye gelişini, “Taze sebze meyve geldi!” diye bağıran sesini anımsıyorum. Annem ile birlikte hemen kapıya koşar, o yorgun adamın soluklanması için su taşır, kısa bir an da olsa onu kapının basamağında dinlendirirdik. Kara beygirin iki yanına oturtulmuş kocaman küfelerin içi sebze ve meyveyle dolu olurdu. Annem kardeşim ve benim Işıklar Semti’ndeki dayımın bağına gidebilmemiz için…

Gün aymadan henüz “Günaydın” demek saçma bir eylemdir. Ama var hâlâ hava kararmadan “İyi akşamlar” diyen insanlar. Hava kararmadı diye akşam olmadı demek değildir bu. Gün aymadan “Günaydın” demek saçmalıktır ama. Niye devam ediyorlar hâlâ yürümeye? Bir işe yarar sanıyorlar. “Her gün dünün aynısı” diyorlar oysaki her gün farklı kaldırım taşına basıyorlar, aynı kaldırımdan yürüseler de her gün farklı bir kuş uçuyor başlarının üstünden ve böyle böyle çoğaltılabilir bütün bunlar. Öyleyse nasıl her gün, dünün aynısı olur? Bir çöpçüye rastladım önceki günlerde. Ne kadar önceki? Oldu birkaç yıl. “Ne oldu,…

“Azıtmak”… Ya da “azdırmak”… Bu sözcükleri duydunuz mu? Ama… Sözlükteki anlamı ile değil… Benim anlatacağım öyküdeki anlamı ile? Adana ve çevresinde bilinen sözcüklerdir. Başka yerlerde var mıdır, kullanılıyor mu, bilmiyorum. Anlamına gelince… Evde beslenen (istenmeyen) kedi ya da köpeği, evden epey uzakta bir yere götürür bırakırsınız… Ve o hayvan evin yolunu bulup tekrar eve dönemez. İşte, bu işleme “azıtmak” denir. Ya da “azdırmak”. Yaygın bir kanı vardır. Eğer kedi ya da köpeği gözünü kapamadan azıtırsanız, geçtiği tüm yolları aklında tutar, evi yeniden bulurmuş. O nedenle de, bir kedi ya da…