ÇİÇEKLİ DİZELERİN ÜTÜSÜZ VE BURUŞUK RUHLU KADINI
-İSTANBUL-
Seni biriktirdiğim bir defterim var, sanki tanıdığımdan beri azalmadan korkarcasına istifliyorum oraya. Bazen aynı cümlelerini yazıp bile bile, bilmiyormuş gibi kalbime göz kırpıyorum. Korkun nereden kaplan kesilirse oradan biriktirmeye başlarsın. Bazılarımız mercimek bazılarımız şiir istifler savaş zamanlarında, hayatın savaşında ben, ‘Didem Madak’lar biriktirdim. Beyin sapı, tehlike anında “Kaç ya da savaş!” der; ama aynı beyin sapı hangi orta ve üst beyne hizmet ediyorsa savaşma ve kaçma şeklini ona göre belirler. “Korona günlerinde aşk” dedim başından beri buna, “Kolera Günlerinde Aşk”tan ilham alarak. Ya sevgili ya düşman olarak bağra basılmak…
Bugünleri bizimle yaşayıp kendilerini bilimin tanrısı ilan ederek unvan faşizmi yapanlara, soru sorma, akıl yürütme, çıkarım yapma meziyetlerini tekelleştiren gruba bir şiirle yanıtını okumayı, ehlileşmiş bir tutkuyla nasıl isterdim…
‘Pulbiber Mahallesi’nden ‘Bayım’la başlayıp “Dünyaya bir kadının eli değse Zeyna!/ Şöyle ağır bir halı gibi çırpılsa/ tozlar havalansa” diye seslensen…
Sonra “İnanın, kendimin yokluğunda çok kitap okudum” deyip insanın doğaya, doğanın insana cevabını “Ah’lar Ağacı”ndan versen…
“Bıçağın ucundaydı insanların hafızası/ insan unutandır ve insan unutulmaya mahkûm olandır” ile selamlasan…
Salgın çağlarında yeryüzünün homosapiense verdiği mesajı şair kalbinden tedirgin bir yumuşaklıkla ve ‘Grapon Kâğıtları’ndan edebiyat terapisi hassasiyetiyle…
İnsanoğlunun doymak bilmez iştahında çuvaldızı kendine batıran erdeminle uzansan aramıza…
“Güneşi özledim, sonra seni/ keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım”ı dinleyebilseydik.
Ve sen içimizde hep 8 Nisan’da kalan bahar çiçeği…
Doğduğun yerden koronavirüs günlerinde doğum gününü kutluyorum, çiçekli dizelerin ütüsüz ve buruşuk ruhlu kadını:
“Çiçekli şiirler yazmama kızıyorsunuz, bayım./ Biliyorsunuz darmadağın gövdemi/ çiçekli perdelerin arkasında saklıyorum./ Karanlıkta oturuyorum, ışıkları yakmıyorum.”
