GÜZÜN UĞULTUSU ALTINDA; HÜZÜNLE VE SESSİZCE…
-ADANA-
Bu dalgalar, bu sesler güzün uğultusudur; bu dalgalar, bu sesler içten dışa yayılan hüznün uğultusudur.
Güzün hüzne, hüznün güze “Yine baharlar gelecek” avuntusudur bu sesler, bu dalgalar.
Şairin dediği gibi, bu dalgalar başka dalgalara benzemiyor; sıra sıra kumsalı dövmeye başladıklarında uğultuları günlerce sürüyor.
Gönül kumsalımız yerle yeksan şimdi, kıyımıza vuran fırtınalar kasıp kavuruyor iklimimizi.
Hüznün güze, güzün hüzne ağlatısıdır bu uğultular, bu sesler; hüngür hüngür, gümbür gümbür.
* * *
Bu güz, başka güzlere benzemiyor.
Tatlı ve şenlikli geçen eylül, yerini “bir acı yel”e bırakıyor ekimin bu ilk günlerinde.
Ölümler, öldürmeler, öldürülmeler kahrediyor günlerimizi.
“Bir acı yel”, mahur bestemizi hüznün güftesiyle buluşturuyor.
Şairin dediği gibi, gidiyor o eski dostlar, şölen bitiyor, ne eski heyecan ne eski hız kalıyor geride, yalnız kederli yalnızlığımızda bizler sıralı sırasızız.
Ve başkalarına benzemeyen o dalgaların fasılası geniş, darbesi muazzam, hasarı kalıcı oluyor.
* * *
Güzün hüznü, hüznün güzü daha yaşamlarının baharında bu hayattan koparılan kadınların üzüntüsüne karışıyor.
Kederli yalnızlığımız daha da yoğunlaşmış şekilde ruhumuza işliyor.
Güzün sararan gazelleri mevsimin uğultulu hüznüyle buluşuyor bir ekim akşamında.
Uğultu, şimdi bir çığlık gibi yankılanıyor ölüm şehrinin surlarında.
Hüzünlü, uğultulu, yalnız bir akşam tüm “sessizliğiyle” adeta geceyi sağır ediyor.
Yalnızız, kederliyiz, umutsuzuz.
* * *
Bu dalgalar, bu sesler gecelerin hüznünde, mevsimlerin güzünde bu hayattan koparılan tüm kadınların sessiz çığlığına dönüşüyor.
Ve tüm şairler bu akşam şiirlerini onlar için dizeliyor:
“Hepimiz kendimizi gömdük, geliyoruz/ yakamızda birer gözyaşı fotoğrafı/ avuçlarımızda ölümden soğuk bir dua/ toprağın merhametine inanarak, korkuyla/ birbirimizin omuzları üstünden/ mezarlığın dışındaki hayatlara bakarak/ içimizde dünyadan yapılmış bir keder/ bizi yaşamakla cezalandırmış bir tanrı/ gömdük kendimizi, geliyoruz.”
