ÖLÜMSE EĞER KAPIYI ÇALAN, HER ŞEY ANLAMINI YİTİRİYOR!
-ADANA-
Günler birbirini hızla kovalıyor.
Ölümse biz insanları…
Zor günlerden geçiyoruz! Ölümün soluğunu ensemizde hissediyoruz her zamankinden daha fazla.
Üstelik öyle bir “veda” ki bu, kapımızı çalan…
Bize tek başınalığımızı hatırlatıyor.
Dostlarımıza hasret bırakıyor.
En sevdiklerimizden bizi ayırıyor.
Ders üstüne dersler veriyor.
Bize aslında ne kadar aciz olduğumuzu sorgulatıyor.
Her gün haberlerde vaka ve ölüm sayılarını takip ediyoruz.
Duyarsızlaştık ve alıştık duruma.
Oysa o sayılar ölenlerin sayısı…
İnsanlar ölüyor her gün yüzlerce, binlerce kez.
Ahmet Telli’nin söylediği gibi; “yaşamak belalı bir hal alırken, acıyla doluyor günlerin sarnıcı”…
Fakat bir şekilde hayata da tutunmak zorundayız.
Bizi hayata bağlayacak olansa her zaman olduğu gibi sevmek, hem de aşkla tutkuyla sevmek.
Tek kurtuluşumuz bunda saklı; sevgi her şeyin ilacı.
Başka türlüsü çok zor olurdu…
İnsanlık için güzel şeyler üretmeye devam etmeliyiz umudu beslemek için.
Güzel örneklerini de yaşamıyor değiliz, tüm olumsuzluklara rağmen!
Ben kendi adıma, sanat aşkıma sığınıyorum. İyi ki sanatım var diyorum. Kendimle yarışım hiç bitmiyor, hep daha iyisini yapma gayretiyle üretmeye devam ediyorum. Umutla bakabilmek için yarınlara. Sağlıkla kalabilmek için, kimseye muhtaç olmamak adına…
“Boyun eğmek yoktur kitabımızda/ bilir bunu cümle âlem/ elbet sarsarak geçecektir yaşanan/ ki ömür sarsılmalıdır biraz da” diye devam etmiş Ahmet Telli, ‘Acıyla Dolarken Günlerin Sarnıcı’ şiirine ve umudun çırasını hiç söndürmemiş, tüm şairler gibi.
Ben de “Aşktır her durumda bizi kurtaracak olan” diyorum. Ki şairler bunun en iyi örneklerini her zaman veriyorlar bize, yaşamları ve dizeleriyle.
Tam da burada, dünya şiirinden çok sevdiğim bir şairin, Fransız şair Jacques Prévert’in ‘Mayıs Şarkısı’ şiirinin dizelerinden bir bölümünü sizlerle paylaşmak istiyorum:
“Eşek, kral ve ben/ besbelli geberip gideceğiz/ yarını göremeden./ Eşek acından/ kral tasalarından/ bense aşktan./ Üstüne üstlük/ ve de mayıs aylardan. // Yaşam bir kiraz tanesi besbelli/ ölüm: de ki çekirdeği/ kocaman bir kiraz ağacıdır aşk.”
Şairler bize söyleyecek söz bırakmıyor.
Bol okumalı günler diliyorum.
Bir de kocaman değilse bile bir kiraz ağacınız olsun mutlaka diyorum.
