PEK MUHTEREM BİRİ
-ADANA-
Kimseyi ilgilendirmeyen mutsuzluklar yaşıyorum.
“ S a r y a r a m ı ! ” diyebileceğim bir yaram yok diye, kızmadım yara bantlarına.
Mutsuzum ancak yok bir bağlacı “ ç ü n k ü ” ile başlayan.
Böyle sıradan, kendi halinde düşen suratım, herkesin bildiği gözyaşlarım.
Yanından geçerken
yüzüme bakmayan simitçi çocuğa da kızabilirim,
en son gelen otobüs benimki diye de.
Çokça huysuz yanlarımı okşamaktayım, şımartmaktayım hüznümü.
İnadım inat mutsuzluğa makyaj yapmaktayım, renklendirmekteyim yüzümü.
“Kim o?” diyen kimse olmadı çaldığım kapılarda.
Bu kadar alışılmış.
Bilindik.
Yüreğim açık!
Bu yüzden kızgınım “yürek kepengi” yapmayan her fabrikaya.
– ki çinko çatısına vuran güneşle deniz ışıltısına benzettiğimdendi sevgim, dumanı tüten her fabrikaya.
Kimsenin üstlenmediği mutsuzluklarım var.
Okyanusları içmiş de akıtmaya hazır gözlerimden,
bir martı görür de gözlerime dalıp,
kapıp gider mi tuzlu bir ışıltıyı diye
akıtmaya kıyamadım
gözyaşlarımı.
Herkesten gizlediğim mutsuzluklarım var benim.
Mutsuzlukla mutlu olduğum anlarım.
Her yağmurlu günde biraz daha büyüyen…
Griye yatkın.
Mora âşık.
Biraz karışık.
Bir yüzüm var herkesin bildiği.
Sıradan!
Öyle kendi halinde…
Bazen uzaklara dalar, bir özlem yakalar.
Yakaladığına kanar!
Bir yüzüm, her gün ‘yüz’lerce yüzle karşılaşan.
Yüzümde bir hüzün…
Yüzümde faili meçhul bakışlar, yılların geçemeyen hatıraları.
Kızgınım!
Yükümdeki anlamlara.
Yüklenmek zorunda kaldıklarıma…
Kırgınım!
Yüzüme bakıp anlamayanlara…
Beni bir ‘ y a n l ı ş l ı k ’ diye tanıtanlara.
Kimse bilmiyor diye sessiz yaşadığım aşklara.
Çatısız diye artık bütün fabrikalar, gökyüzünden düşmüyor diye ışıltısı denizin.
Hüznümü gören, görmezden gelen her martıya…
“Kim o?” demeyen her kapıya.
Otobüsü geç gelen duraklara.
“ A n l a m ” ı anlamadan anlatmaya çalışanlara.
Boş bakan her bakışa.
Kimsenin bilmediği, benimse umurumun duymadığı mutsuzluklarım var!
Biri sebebim olsun!
