FERDA İZBUDAK AKINCI’DAN “YARIN BELKİ”
-AYDIN-
“Bazı hikâyeler sonsuzluk ister, sizinki de öyle bir hikâye, demişti ya o kadın… İşte biz o hikâyeyi insan gibi yaşamakta ısrarlıyız.”
“Yarın Belki’yi okurken pek çok yerde buluşuyorsunuz insanla ama en çok insanca yaşamak ve vazgeçmemekle.”
Ben kitaptan bahsetmeden önce şunu belirtmek istiyorum. Bu kitabın evrensel bir mesajı var. İngilizceye çevrilmesini ve dünyanın dört tarafında okuyucuların bu kitabı okumasını çok isterim. Atina’da Akropolis Tepesi’nde, Paris’te Jardin des Tuileries’in yeşil sandalyelerinde, Tokyo’da bir metroda, Karlsruhe’de bir parkta ve pek çok yerde. Hepsinden önce, bu kitabın Bergama’nın siyanür direnişinde halkın nasıl ikiye ayrıldığını ve Akbelen’de ağaçları, doğayı, köylüleri ve yaşamı savunan binlerce insanının tek bir yürek olduğunu anlamaları için ülkemizde okunmasını çok isterim.
Ferda İzbudak Akıncı’nın sade ve etkileyici Türkçesi ile pek çok okura bu kitabın ulaşmasını isterim.
Her geçen gün bir şeylerden vazgeçmemek için ortalığı ayağa kaldırıyoruz. Gerçekten üzülenler, dijital sahtelikler, miş gibi duyarlılıklar, sözde yaslar ve niceleri. Sosyal medya ile değişen gerçeklik algımız belki de bizlere bir şey öğretiyor ardı sıra: “Vazgeçmemek”
“Yarın Belki” bizlere tam da buradan sesleniyor aslında. Düşündüğümüz şeyleri yarına bırakmamak! Simo’nun bitmek bilmeyen Bergama aşkı ile siyanüre karşı verdiği mücadele… Simo’nun her doğa katliamında, sabahına direnişte hazır bulunması… Yadigâr’ın her ne olursa olsun saçlarını karanfillerle süslemekten vazgeçmemesi… Neriman’ın Bergama sıcağında, sıcaktan harap bitap seralarda çalışmak için verdiği mücadele… Orhan’ın aşkından hiç vazgeçmemesi… Şükran’ın kocasını maden kazasında kaybedip evini tertemiz tutması, geç yaşına rağmen halı dokumayı öğrenme çabası… Nergis’in ölü doğan bebeğinin acısını dokuduğu halılara işlemesi ve hayata yeniden sarılması…
Ferda Hanım’ı sosyal medya sayesinde tanıdım. Bir gün, gittiğim bir köyden bir hikâye paylaştım. Sıradan insanların dürüst yaşamları ile ilgili. Ferda Hanım bana bir mesaj attı. “İşte,” dedi, “Yarın Belki bu insanların romanı…”
Gerçekten bu roman sıradan insanların dürüst yaşamlarını anlatıyor. Bunu öyle bir evrensel çizgide buluşturuyor ki… İnsan olmanın ağırlığını ve hassaslığını kalbinde taşıyan, dünyadaki her okuyucu, bu mesajı alacaktır.
Keyifle okuduğum ve çok etkilendiğim bir kitap oldu.
