8372 AĞIT!
-MERSİN-
Daha ana kucağının sıcaklığına alışamamış nice çocuklar öldü bugün…
Nice kadınlar gözlerinin önünde çocuklarının kurşuna dizildiğini izlemek zorunda kaldı!
Her devrin kötüsü ve katili vardır.
Srebrenitsa…
1995 yılında 8372 cana kıyıldı. Hatta yetmezmiş gibi kimisi mezarsız bırakıldı!
Kana susamış katiller 8372 hayatı söndürdü!
Hayatı inşa etmek bu kadar zor iken, yıkmak ne kadar da kolay kötüler için!
Tabutlar arasında oğlunu arayan annenin acısını anlamaz ki gözü dönmüşler!
Her gece annesini ve babasını rüyasında görebilmek için uykuya yatan bir kız çocuğunun kalbinin ağırlığı çöksün böylelerinin ruhuna!
“Bosna’m, sen benim annemsin!”
“Bosna’m, sana ‘Annem’ diyeceğim!”
Küçücük yürekler her 11 Temmuz’da bu ağıtı söyleyerek büyüdüler.
“Hangi çağda görülür ki insanın dini yüzünden infaz edilmesi?” demeyin sakın!
Ratko Mladić…
Her bir Müslüman toprağa düştüğünde, daha fazlası olmalı tutumu ile tam 8372 cana kıydı!
Srebrenitsa Katliamı denilince hepinizin aklına o fotoğraf karesi gelir…
Yerdeki yüzlerce yeşil tabut ve çaresizce adaletin yerini bulmasını bekleyen gözü yaşlı bir eş, bir anne, bir abla, bir kardeş!
Sağını dönse naaş, solunu dönse naaş, önüne baksa oğlunun naaşı, arkasına baksa eşinin naaşı…
Kendi de orada öldü, sadece nefes alıyordu, almalıydı; çünkü 8372 kardeşi öldüğü ile kalmamalıydı!
Ah Srebrenitsa…
Ah ölümün utanılası yeri ve zamanı!
26 yıl geçmesine rağmen kan ağlayan yüreklere bin selam olsun…
