HAYALLERİN KONTROLDEN ÇIKMASI
-İSTANBUL-
“Görünen o ki hikâyeler, benim kızlarım için psikolojik olarak zorunlu. Sanki yemek yeme ve sevgiye ihtiyaç duydukları gibi hikâyelere ihtiyaç duyuyorlar. Onlara masal diyarını yasaklamak gerçekten de bir şiddet suçu olur. Aslında bu açıdan, benim çocuklarım diğerlerinden daha özel değiller. Dünyanın her köşesindeki çocuklar, benim kızlarım gibi hikâyelere bayılırlar ve ilk adımlarıyla birlikte kendi hayal dünyalarına da şekil vermeye başlarlar.” – Jonathan Gottschall, ‘Hikâye Anlatan Hayvan’
Hikâye, çocukların varoluş sebepleri halini alır. Küçük çocuklar ne yaparlar? Onlar hikâye yaratırlar. Tabii ki durum yetişkinler için farklıdır. Oyun, çocukların önünde sonunda yetişkin olmaları gerektiğini anlatır. Büyümek, hayali bir yer olan masal diyarını terk etmek demektir. Ancak Peter Pan, masal diyarında kalmayı seçer. O, hiç büyümeyecektir. Bu noktada, her birimiz tahmin ettiğimizden çok daha fazla Peter Pan gibiyizdir. Çocuk arabasını, oyuncak kamyonlarını ve oyuncak bebek giydirme kıyafetlerini geride bırakabiliriz. Ama hayal etmekten hiç vazgeçmeyiz. Sadece bunu yapma şeklimiz değişir. Romanlar, filmler ve fanteziler hep masal diyarının şehirlerdir.
Bir zamandır moda haline gelmiş ya da bunun insanın hayatını risk etmemesine rağmen tanı seferberliğine girilmiş olmasından korktuğum bir durum var: “Maladaptive Daydreaming”, bir diğer deyişle “Hayallerin Kontrolden Çıkması”… İnsanı hayattan uzaklaştırıp sürekli şekilde hayal kurmaya neden olan bir psikiyatrik durumu ifade eder. Buna “Uyumsuz Hayal Kurma” da deniyor.
Hayal etmek insanın çocukluğundan getirdiği pür ve gerekli; yaşamanızı uzun süre, değişmeyen oranda (kalıcı) etkilemediği sürece gayet normal ve gerekli bir durum. Ayrıca hayatımızın bir döneminde bunu yapıyor olmamız, (ihtiyacımız azaldığında ya da tamamlandığında geri dönüyor isek) sakıncası olmadığı gibi zaman zaman gerekli olduğunu düşünüyorum. Hayal kuran çocuk yanımızdan her birinizi kucaklarım.
