MASAL
-ADANA-
Bir varmış, bir yokmuş, Allah’ın kulu çokmuş!
Yok demesi günahmış.
Yeni bir ülke doğmuş; bu ülkede tüm iyi değerleri yok edip öğüten bir sistem oluşmuş!
Seveni çokmuş bu ülkenin ama bir o kadar da haini ve sevmeyeni varmış.
Ülkesini sevmeyen olur mu demeyin; masal bu işte, ne hikmetse olmaz dediğin her şey oluyormuş.
Doğrusu, dürüstü de varmış ama sahtekârı, yalancısı, dalkavuğu, hırsızı da çokmuş.
Nerde bir güzellik var, bir estetik varsa yok etmeye azmedeni de çokmuş.
Sanki sistem bunun üzerine kurulmuş!
İdeolojileri buymuş!
Ağaçlar hiç sevilmiyormuş bu ülkede artık; ama betona tapılıyormuş.
Adeta betonlar putları olmuş!
Hele gökdelenler, hele gökdelenler en gözde putları olmuş…
Hedef, bütün ülkeyi gökdelenler ülkesi haline getirmek üzerineymiş.
Ama ağaçlar bu işe biraz ket vuruyor, biraz başlarını ağrıtıyormuş.
Hele bazı imansızlar varmış, hâlâ ağaçlara tapmaya devam ediyor, onlar için zaman zaman direnişe geçiyormuş.
İmansızlar!
Bunlar, başlarının belası olmuş.
Normal diye bir şey bir zamanlar varmış ama şimdi hiç kalmamış.
İnsanların çok azı çok kibar, çok medeni ama çoğunluğu da vahşi olmuş!
Ya da kibar, medeni insanı belki çokmuş ama bunlar ortalıkta pek görünmez olmuş.
Kadınlar ya çok kapalı ya da çok açık giyiniyormuş, bunun arası bir giyim neredeyse hiç yokmuş.
Erkekler ya kas ya da göbek yapıyormuş; onların da normali neredeyse yokmuş.
Ya çocuklar?
Onlar da bir garip olmuş; ya çok seviliyor, her isteği karşılanıyor, aşırı şımartılıyormuş ya da hiç sayılıyor, eğitimsiz, ekmeksiz, emeksiz ortaya salınıyormuş.
İnsanlar birbirine saygı nedir, unutmuş; sessiz konuşmak nedir, unutmuş!
“Böyle bağırarak konuşursam birileri rahatsız olur mu?” diye bir düşünce hepten kaybolmuş!
“Kaba ve saygısız olandan korkulur, sözü dinlenir; kibar, başkalarının haklarını düşünen, nazik insanlar dikkate alınmaz” olmuş.
Yani dengeler hepten bozulmuş!
Ayaklar baş, başlar ayak olmuş.
Suçsuzlar mahpustayken suçlular hep ortalıkta dolanır olmuş.
Yani eşkıyalar bey, beyler itibarsız olmuş.
Sisteme uymayanlar baş ağrıtmayı sürdürüyorken onları yok etmek ise farz olmuş.
Ama bu masal da burada bitmemiş!
Masalın sonu henüz gelmemiş ama her masalda olduğu gibi bu masalın da bir sonu illaki olur.
Masalın sonunu merak edenler; “Zaman her şeyin ilacı, değişim kaçınılmaz, Sultan Süleyman’a bile kalmadı bu dünya, barbarlara da kalmaz” ümidiyle avunup dururmuş.
Gökten üç elma düşmüş; biri bu masalı dinleyene, biri yazana, biri de ümidini hiç kaybetmeyenlere olsun.
