TÜM SPOTLARI BİR ÇOCUĞUN ÜZERİNE ÇEVİRMEK
-İSTANBUL-
Bilişsel olarak kendi akranlarından ileri derecede gelişim gösteren bir çocuğun aynı ölçüde psikolojik olarak ileride olduğu varsayılamayacağı gibi zekânın birden fazla tipi vardır. Duygusal zekâsı gelişkin birinin aynı oranda analitik zekâsı gelişkin olmayabilir. Her şey bir tarafa, belli konularda yetenekli olan çocukları televizyon programında yarıştırmanın, youtuberların malzemesi veya medya patronlarının reyting kurbanı yapmanın bir çocuk istismarı olduğunu hatırlatmak zorundayız. Bizim gibi piramidin en altında olan, yani beyin sapı ile hayatta kalmaya odaklanmak zorunda kalmış ülkelerde pek sıklıkla karşılaştığımız bir olay: Örneğin piyano çalma yeteneği olan bir çocuk için “Onu hobi olarak yap; ama mutlaka sınavlara hazırlan, iyi puanlar al, sosyal güvencesi olan bir işte çalış” zorlamaları en üst düzeydedir.
Çocukları gündem malzemesi yapmaktan acilen vazgeçmek zorundayız. Yapılacak en iyi hamle A.’nın özelinde, benzer ya da farklı yeteneklerdeki çocukların kendi yeteneklerine uygun eğitim almaları, düşünsel yanlarının hadım edilmeden, önce kendilerine sonra yaşadıkları dünyaya ve bulundukları topraklara üretken insanlar haline getirilmesi şart. Bilimin ayaklar altına alındığı bir dönemden geçerken, bilimsel düşünme becerisi yüksek olan çocukların ülke ve dünya tarihine yön verecek ama bunu yaparken çocukluk çağı istek ve ihtiyaçlarından mahrum bıraktırılmayacak duygusal olgunluk içerisine girilmeli.
Muğlak bir gezegende “Bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir” anlayışıyla hareket alınamadığında küçük bir çocuğa, “Etika” okuyor diye “Senin hata yapma şansın yok”, “Annene öyle davranamazsın”, “Seni konuk alan bir televizyon spikerine karşı daha nazik olmalısın”, “Ama çok abarttınız, sizin çocuğunuz da bunu yapmıyor mu?”, “X biri de televizyon programlarında böyle davranıyor, konu A olan çocuk olunca mı saldırıya geçiyorsunuz?” minvalinde ifadeler, tek bir çocuk etrafında radikalleşmek ve bir çocuğu önce göklere çıkartıp sonra merdivenin altından çekip boşluğa düşürmektir. Çocuk bu, çocukluğunu yaşamalı derken uykusunun geldiği ya da sıkıldığı her halinden belli olan bir çocuğun televizyon programında ne işi var? “Ama onun sesi olup duyurmalıyız, kaybolmamalı” savunmasına geçilebilir. Bir çocuk üzerinden izlenme rekorları kırarak “Onun iyiliği için” demek samimi bir tavır olmasa gerek. A.’nın özelinde belli yetenekleri olan her çocuğun sesiz sedasız ilgili mercilerle desteklenip korunması şart.
Bir şehir magandasına “Aslansın sen, kaplansın sen” deyip sokağa salmakla, küçük bir çocuğa birkaç senelik okumaları çerçevesinde “Her şeyi bilmek zorundasın” sinyalleri verilirse; herkesten ve her şeyden konuşma, konuştuğunu sorgulamama, düşündüğüne radikal bir tonda inanma ve savunma krizine sürüklenmiş oluruz. Pek çok şey yazıldı çizildi, çocuğun izni alınmadan medyanın malzemesi oldu, izni alınmış bile olsa onun çocuk olduğu ve ailesinin imkânsızlıklarından faydalanıldığı göz ardı edildi ya da böylesi işe geldi. Ama tüm bunların ışığında tekrar hatırlatmak gerekir ki bu bir çocuk hakkı ihlali ve istismarıdır.
