BİR BAYRAMLIK YAZI
-ADANA-
Bu bayram bayramlıklarını giydin mi, bilmiyorum.
Evet, soruyorum; çünkü ben giymedim.
Önceleri hep giyerdim.
Ve kırmızı pabuçlarımla, ayrı bir heves içinde, mahallede komşulara şeker toplamaya giderdim.
Hepsini yiyeceğimden değil belki ama “Ne kadar çok toplayacağım?”ın heyecanı içerisinde ağızlarına kadar doldurmaya çalışırdım şeker torbalarını.
Sokak araları daha şenlikli olurdu o zamanlar.
Çocuk sesleri oyuncakçı amcanın korna sesine karışırdı.
E, tabii, teknolojiyle tanışıksız geçmişti bizim çocukluğumuz.
Renk renk bilyelerimiz, topaçlarımızla; neşeli saklambaçlarımızla daha bir mutluyduk sanki.
Toprak sahada karşı mahallenin çocuklarıyla kıyasıya maçlar yapardık.
Dizlerimiz kanar, dirseklerimiz “parçalanırdı”.
Çeşmelerinden terli terli su içtiğimiz parklarımız, pedal çevirip mahalle aralarında gezdiğimiz bisikletlerimiz olurdu.
Düşlerimiz, sevinçlerimiz, ümitlerimiz…
Bayramlar daha bir anlam ifade ederdi hepimize.
Mahallenin çocuklarıyla bayramlıklarımızı kirletene kadar oynamanın zevkusefasını sürerdik.
Akşamları eve gittiğimizde annemizden yiyeceğimiz dayağı bile pek düşünmeden ya da pek umursamadan…
Ama şimdi bakıyorum da bir sessizlik hâkim sokaklarda.
Nereye gitti o çocuklar?
Biz nereye gittik?
Elbette değişen, yalnızca “düzen” değildi.
Bizler de “değişen” olmuştuk; bizlerin de hissettikleri, tanık oldukları değişmişti.
Şimdi bayramlarda bayramlık yerine “hüzün elbiseleri” giyiyorum ben.
Neden bu kadar sessizleştik?
Hüzünperverliğimizi bize kim öğretti?
Teknolojiyle tanışmamız, olmamalıydı tek sebebi bunun.
Başka sebepleri de olmalıydı.
Sanıyorum, insanların “vicdanlarının sesine kulak verişleri” de değişmişti bu süre zarfında.
Belki de bu ruhsal iklim rahatsız ediyordu beni şu an.
Vicdan muhasebeciliğine soyunacak değilim elbet; ama yine de görmek gerek değil mi biraz, nasıl da değiştiğimizi?
Biz gittik, yerimize sanki başkaları geldi.
Eski biz yoktuk artık.
Yoksa bu hisler, basit bir “eskiye özlem” hisleri değil.
Gerçekten değil!
Bu hisler “başka” hisler…
Bayrammış, bayramlıkmış; hepsi bahane yoksa…
________________________________
Not: 10 yıl önce yazılmış bir yazı…
