ARAYIŞ
-ADANA-
Uzun yıllar nefes alıp vermek için çabaladığım ‘barınaktan’ çıkmışım. Soluksuz, yapay, geçici bir başka barınakta konaklamışım. Geceler uzun mu, kısa mı, ölçemiyorum. Zamanın anlara bölündüğü bir geçit sanki bilincim.
Kedi sokuluyor böğrüme usulca. Duyarsızlığıma miyavlıyor. Sevgi, ilgi, paylaşım istiyor belli; öylesine doyumsuz ve arsız ki. Uzak ya da yakın bir barınakta, aynı bekleyişte çocuklar geliyor aklıma –sahi hiç çıkmışlar mıydı-; duygularını bir kedi saflığında anlatamayacak kadar körelttiğimiz. Anlatacak olsa köreldiğimiz… Biz ne vakit böyle olduk diyecekken, sahi biz ne vakit böyle olmayabilirdik diyorum. Oysa sadece balonları ve gelecekleri olmalı, ‘güneşin alevden saçları aşarken karşıki tepeden’ ürkmemeli çocuklar.
Depresif ürpermelerin de yapaylaştığı anlar belki, donuk, hiç hükmünde bronz bakışlar dikiyorum yargıma. Bir yolu olmalı diyorum, bir yolu olmalı hanidir çektiğim doğum sancılarını dindirmenin. Tali çıkmazlara tahammülü yok arayışımın; doğurmalı…
Fotoğraf: Cemal Demircioğlu