BABAMIN SİNEMASI
-ADANA-
Tepemde milyonlarca yıldız…
Ara sıra başımı kaldırıp göz göze geliyorum yıldızlarla.
Elimde gazoz şişesi…
Tahta sandalyede tünemiş filmin başlamasını bekliyorum.
Üçüncü gongdan sonra ışıklar sönüyor ve film başlıyor.
Film şeridinin bir makaradan diğer makaraya sarılırken çıkardığı ses öylesine hoşuma gidiyor ki.
Gözüm filmde, kulağım hep makine dairesinde.
Belleğimden hiç silinmedi o ses.
Ve hep o sesin peşinden gittim.
Büyülü sesin.
* * *
Babam, fotoğrafta gördüğünüz film makinesini çantasından itinayla çıkarır –bugün ben de öyle yaptım–masaya yerleştirirdi.
Sonra makaraları takar, üst makaradaki film şeridini yuvasından geçirip diğer makaraya biraz sarardı.
Bunlar olurken biz izleyiciler ve aynı zamanda filmin oyuncuları, kimimiz yere kimimiz sandalyelere oturmuş, heyecanla beklerdik.
Ve babam lambayı söndürür, düğmeye basardı.
Yine o büyülü ses odaya yayılırdı.
Perdede birtakım şekillerden sonra bizler görünürdük.
Babamın el kamerasının karşısında türlü muziplikler yapardık.
Annemi yakın plan alır, sonra neneme geçerdi.
Nenemin eli kameranın önüne uzanır, kapatır, gülerek bir şeyler söylerdi.
Bir Şarlo filmi izler gibiydik.
Hepimiz birer Şarlo’yduk aslında.
Film biter, oda aydınlanırdı.
* * *
Sinema beni çocukluğumdan itibaren sarıp sarmalamıştır.
Sinema meraklısı nenemin bunda büyük etkisi olmuştur diyebilirim.
Babam da bu sinema tutkumu iyice perçinlemiştir.
Uzun yaz gecelerinin en güzel eğlencesiydi sinema.
Eve yakın olması nedeniyle biz üç kardeşi ya ‘Nur’ ya da karşısındaki ‘Halk’ sinemasına götürürdü nenem.
Nur’da yabancı Halk’ta yerli film oynardı.
Ama koşarak, neşeyle gittiğimiz sinemadan uykuya yenik düşmüş ve adeta sürünerek dönerdik.
Şimdilik izninizle yazımı burada kesiyorum.
Nenem kapıda bekliyor.
Bugün Halk’tayız.
Fikret Hakan ve Muhterem Nur’un oynadığı ‘Üç Arkadaş’ filmini izleyeceğiz.
Bana sinemayı sevdiren nenemin ve babamın ellerinden öpüyorum.
Sinema büyüsüne kendini kaptıran oğlum Ozan Sihay’a da aydınlık bir yol diliyorum.
Üçüncü gong çaldı.
İyi seyirler.
