“ABİME CENNETTEN BİR-İKİ PARSEL!..”
-ADANA-
“Satranç oynayacak zekâya sahip olanlara, cennetten arsa satamazsınız.” – Ernesto Che Guevara
Sabah atölyemde gazetemi okuyordum.
İçeriye bolca bir pantolon giymiş, başında yeşil takke, elindeki tespihi sallayarak sakallı biri girdi.
Onunla birlikte ağır bir hacıyağı esansı kokusu da girdi.
“Selamünaleyküm” dedi sündürerek.
“Günaydın” diye mırıldandım.
Yüzü ekşiyiverdi.
Belli ki günün aydınlığı pek hoşuna gitmemişti.
Ayağa kalktım, “Buyurun” dedim.
Tam karşımda durmuş, dudakları kıpır kıpır bir şeyler mırıldanıyordu.
Dua mı ediyordu, yoksa bana küfür mü ediyordu, anlayamadım.
Mırıldanması bitince başını önce sağa, sonra sola çevirdi, avuçlarını yüzüne sürdü.
“Hayırlı işler, hacıağa!” dedi.
Hacıağa mı?
Kafamın tası biraz yerinden oynadı.
Hemen lafa giriverdi.
“Bir gün emrihak vaki olunca hepimiz öbür tarafa intikal edeceğiz” dedi.
Meraklanmaya başlamıştım.
“Eeeee?” dedim.
“Sen mümin birine benziyorsun. Gel sana cennetten uygun fiyattan ve ka-de-ve dâhil bir-iki parsel arsa vereyim, rahat edersin” dedi.
Cebinden çıkardığı makbuz cildini masaya koydu.
“Makbuz da verecem, vergiden düşersin hem.”
O an rüya gördüğümü anladım.
Çünkü böyle biri ve böyle bir konuşma gerçek olamazdı.
Ama konuşmanın nereye varacağını merak ettiğim için uyanmadım.
Kafamın tası biraz daha yerinden oynadı
“Sen satranç oynar mısın?” dedim.
Yüzünün şekli değişti.
“Zinhar!”ı yapıştırdı. Günahmış.
Satranç oynayanlar cehennemde cayır cayır yanacaklarmış.
“O halde sen İspanyol açılışını, Sicilya savunmasını ve Vezir gambitini de bilmezsin, tabii ki.”
“Nerden bilecem?” dedi sertçe.
Sinirlenmişti.
“Peki, cennetten bana arsa ayırdığını ben nerden bilecem?” deyince hırsla ayağa kalktı.
Yüzü morarmıştı.
“Senin gibilere iyilik yaramaz zaten” dedi.
“Yaramaz, zaten ben kötü biriyim” dedim gülerek.
Kapıyı sertçe çekip giderken bir şeyler mırıldanıyordu yine.
Dua ettiğini sanmıyorum.
Tekrar gazeteme döndüm.
Bir kasabada kuran kursunda bir hocanın iki çocuğu taciz ettiği haberini okumaya devam ettim.
