Yazar: Son Baskı HABER

Bazı şarkılar zamanın önünde yürür. Henüz söylenmeden hafızaya sinmiş, duyulmadan özlenmiş gibidir. İşte, ‘Akdeniz Akşamları’ da böylesine bir ezgidir: Bir yazın en derin nefesi, bir temmuz akşamının kalp ritmi, bir insanın içine çökmüş en kadim özlem… Deniz kıyısında bir başına oturanlar da bilir bu şarkıyı, el ele dolaşan âşıklar da… Yalnızca bir müzik değil; yazın tenimize bıraktığı tuz gibi, içimize işleyen bir sızıdır bu eser. KARLARIN İÇİNDEN GEÇEN BİR TEMMUZ 1981 yılının 4 Temmuz’u… Takvimde yaz, Erzurum’da ise kış… Serhan Kelleözü, vatan görevini yaparken bir gecenin içinde üşüyordu. Ama soğukta…

14 Temmuz 2025 günü, Türkiye’nin 98. Akademi Ödülleri için ‘En İyi Uluslararası Film’ dalındaki adayı açıklandı: Murat Fıratoğlu’nun ilk uzun metrajı ‘Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri’. Aynı sabah, Son Baskı’da sinema yazarımız Gülşah Güneş’in filme dair eleştirisi yayımlandı. Yazıda film, görsel sadeliğine rağmen anlatısal olarak zayıf bulunuyor; anlatımının iç dünyaya açılmakta eksik kaldığı belirtiliyordu. Ve aynı günün akşam saatlerinde film, Türkiye’nin Oscar yolculuğuna seçilen yapım olarak ilan edildi. Bu eş zamanlılık, sinema tarihine ince bir çelişki, izleyici belleğine ise unutulmaz bir soru bıraktı. YÖNETMENİN GÖLGESİNDE BİR KARAKTER: EYÜP’ÜN YALNIZLIĞI Filmi farklılaştıran…

3 Temmuz 2025… Kemal Sunal’ı kaybedeli tam 25 yıl oldu. Çeyrek asır geçti o sessiz, ansız, buruk temmuz sabahından bu yana. Ve o gün bugündür, her yazın ortasında Türkiye’nin hafızasında bir tebessüm donakalır. Çünkü Kemal Sunal’ı anmak, sadece bir oyuncuyu değil, bir dönemi, bir halkın gülerek yaşadığı acılarını da anmaktır. Onunla ağlamayı, onunla gülmeyi hatırlamaktır. Kemal Sunal, sinemamızın yalnızca “komik adamı” değildi. O, halkın içinden çıkan bir vicdan aynasıydı. Şaban’dı, Garip’ti, Zübük’tü, Davaro’ydu… Ama aslında o hep Kemal Sunal’dı. Sade bir ses tonu, derin bir bakış, yarım yamalak bir gülümseme……

Bugün 40’lı yaşlarına gelenler televizyon ekranlarının tek ses olduğu dönemlerde büyüdü. O yıllarda dijital platformlar, sınırsız içerikler, sabit saatler dışında yayınlanan filmler yoktu. Film izlemek için bir akşamı beklemek gerekirdi. Özellikle de pazar gecelerini… Çünkü ‘Parliament Gece Sineması’ tam da o saatlerde başlardı. Saatler 22.30’u gösterdiğinde başlayan jenerik, bir kuşağın yüreğinde hâlâ aynı duyguyu uyandırır: Sessizlik. Dışarıda gece, evin içinde sarı ışıklı bir huzur ve ekranda az sonra başlayacak olan bir sinema filmi… Parliament Gece Sineması, televizyonun zarif olduğu, ekranların aileye ait olduğu zamanlardan kalma bir güzellikti. EVLERİN İÇİNDE AÇILAN…